Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

വിക്കി ഒച്ചയുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.

​കേശവൻ: "അമ്മേ! എരിവ്! ഏ... ഏട്ടത്തി... ഞാൻ തീ പിടിച്ച ലുക്കിലായോ അതോ ശരിക്കും തീ പിടിച്ചോ? എനിക്ക് ക-ക-കണ്ണുകാണാൻ വയ്യേ..."

​അവൻ അവിടെയിരുന്ന ഒരു ബക്കറ്റ് വെള്ളം എടുത്ത് സ്വന്തം തലയിലൊഴിച്ചു. വെള്ളം വീണതോടെ മുളകുപൊടി ഒലിച്ച് അവന്റെ വേഷം കണ്ടാൽ ഒരുമാതിരി കോമാളിയെപ്പോലെയായി. അവൻ തെന്നി വീഴാൻ പോയതും കൈയ്യിലിരുന്ന തക്കാളി കുട്ടയിൽ പിടിച്ചതും എല്ലാം കൂടി ഒരു വല്ലാത്ത കാഴ്ചയായിരുന്നു.

​ഇതൊക്കെ കണ്ടുനിന്ന ശ്രീവല്ലിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി ചിരിക്കാത്ത അവൾ വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

​ശ്രീവല്ലി: "അയ്യോ കേശവാ... നിന്നെ കണ്ടാൽ ഇപ്പോൾ ആ മംഗളം ശ്രീനുവിന്റെ ചുവന്ന ചന്ദനം പോലെയുണ്ട്! ഒന്ന് നിർത്ത്... എന്റെ വയറ് വേദനിക്കുന്നു!"

​കേശവൻ: (കണ്ണു തിരുമ്മി വിക്കി വിക്കി) ". ഏട്ടത്തി ചിരിച്ചോ? ചിരിച്ചെങ്കിൽ സ-സ-സന്തോഷം. പക്ഷേ ഈ എരിവ്... ഈ എരിവ് മാറ്റാൻ എനിക്ക് ക-ക-കരിമ്പ് ജ്യൂസ് വാങ്ങി തരുമോ?"

​ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തലയിലെ മുളകുപൊടി തട്ടിമാറ്റാൻ സഹായിച്ചു. പുഷ്പ പോയതിന് ശേഷം ആദ്യമായി ആ ചന്തയിൽ അവളുടെ ചിരി മുഴങ്ങി കേട്ടു. കേശവന്റെ ആ മണ്ടത്തരമാണ് അവളുടെ സങ്കടം മാറ്റിയത്.

​ശ്രീവല്ലിയുടെ ചിരി ചന്തയിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു ജീപ്പ് ഇരച്ചു വന്നത്. ടയറുകൾ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയൊരു പൊടിപടലം അവിടെ ഉയർന്നു.

ജീപ്പിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ നിന്ന് ക്രൂരമായ ഒരു ചിരിയോടെ ഭൻവർ സിംഗ് ഷെഖാവത്ത് താഴെയിറങ്ങി.

​അവന്റെ യൂണിഫോം മുമ്പത്തേക്കാൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷെഖാവത്തിനെ കണ്ടതോടെ ചന്തയിലുള്ളവർ പേടിച്ച് പിൻവാങ്ങി. കേശവൻ മുളകുപൊടി പുരണ്ട വേഷത്തോടെ ശ്രീവല്ലിക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ നിന്നു.

​ഷെഖാവത്ത്: (ശ്രീവല്ലിയെ മുകളം മുതൽ താഴെ വരെ കാമത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട്) "ആഹാ... ആര് ചിരിക്കില്ല എന്ന് കരുതിയോ, അവരിതാ ഇവിടെ ചിരിച്ചു മറിയുന്നു! പുഷ്പരാജ് ചൈനയിൽ പോയത് നിനക്ക് ആഘോഷമാണല്ലോ ശ്രീവല്ലീ..."

​അവൻ അവൾക്ക് ചുറ്റും പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അശ്ലീലമായ രീതിയിൽ തങ്ങിനിന്നു.

​ഷെഖാവത്ത്: "പുഷ്പ പോയതോടെ ഈ 'ചരക്കിന്' സംരക്ഷണമില്ലാതായോ? അവൻ