Chapter Title : പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala]

അവരുടെ ജീപ്പിന് കുറുകെ നിന്നു. അതിൽ നിന്ന് മംഗളം ശീനുവിന്റെ ആളുകൾ മാരകായുധങ്ങളുമായി ചാടിയിറങ്ങി. പുഷ്പയുടെ ആളുകൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശത്രുക്കൾ അവരെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.

​: ആമിയെ ലക്ഷ്യം വെച്ച്

ഗുണ്ടകളുടെ ലക്ഷ്യം ശ്രീവല്ലിയായിരുന്നു. "പിടിക്കടാ ആ പെണ്ണിനെ! പുഷ്പയുടെ അഹങ്കാരം നമുക്ക് തീർക്കണം," അവരുടെ തലവൻ അലറി. അവർ ശ്രീവല്ലിയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. അവൾ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറിയപ്പോൾ കേശവൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് തടഞ്ഞു.

മുൻപ് കണ്ട കോമാളിയല്ലായിരുന്നു അപ്പോൾ കേശവൻ. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി പുറത്തെടുത്തു.

​കേശവൻ: "പുഷ്പ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് ഏട്ടത്തിയെ നോക്കാനാണ്. എന്നെ കൊല്ലാതെ നിങ്ങൾ അവളെ തൊടില്ല!"

​കേശവൻ ആവുന്നത്ര ആവേശത്തോടെ പൊരുതി. രണ്ടു മൂന്നു പേരെ അവൻ കുത്തി വീഴ്ത്തി. പക്ഷേ, ഒരു ഗുണ്ട വലിയൊരു വടി കൊണ്ട് കേശവന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു. അവൻ മണ്ണിലേക്ക് വീണു. ചോര ഒലിക്കുമ്പോഴും അവൻ ശ്രീവല്ലിയുടെ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവർ അവനെ ക്രൂരമായി ചവിട്ടുകയും മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കേശവന്റെ മുഖം നീർത്തുവീർത്തു, ശരീരം മുഴുവൻ തല്ലു കൊണ്ട് ചതഞ്ഞു.

ശ്രീവല്ലിയെ അവർ ബലമായി വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മുറിവേറ്റ കേശവൻ അവസാനമായി ഒരു ലോറി ഡ്രൈവറുടെ കാലിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചു. ആ ബഹളത്തിനിടയിൽ ദൂരെ നിന്ന് പോലീസിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങി

പോലീസാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് മംഗളം ശീനുവിന്റെ ആളുകൾ പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയിൽ കയറി സ്ഥലം വിട്ടു.

​തളർന്നു വീണ കേശവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ശ്രീവല്ലിയും ബാക്കിയുള്ളവരും എങ്ങനെയൊക്കെയോ വീട്ടിലെത്തി. കേശവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കീറിപ്പറിഞ്ഞിരുന്നു, അവൻ ശ്വസിക്കാൻ പോലും പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിയ ഉടനെ ശ്രീവല്ലി അവനെ സോഫയിൽ കിടത്തി.

പുഷ്പയോടുള്ള ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ കളയാൻ തയ്യാറായ കേശവനോട് അവൾക്ക് ആദ്യമായി ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹവും അനുകമ്പയും തോന്നി.

​ശ്രീവല്ലി: (കണ്ണുനിറഞ്ഞുകൊണ്ട്) "കേശവാ... എന്തിനാ ഇത്രയും തല്ല് കൊണ്ടത്? നിനക്ക് വല്ലതും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തേനെ?"

​കേശവൻ: (വേദന കടിച്ചമർത്തി ഒരു ചിരിയോടെ) "നിങ്ങൾക്കൊരു പോറൽ പോലും