Chapter Title : രാഘവായനം 4 [അവസാന ഭാഗം]

കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച സന്യാസിമാർ... ഒരു പത്ത് പേരുണ്ട്... നാലു പേർ ആ കല്ലറയ്ക്കും ചെറിയ പെട്ടിക്കും ചുറ്റുമായി നിന്ന് മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ നടത്തുന്നു... ഒരാൾ മുറിയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്ന ശിവലിംഗത്തിൽ പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്നു... താൻ എഴുന്നേറ്റതറിഞ്ഞ് പൂജയുടെ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ സഹായിച്ചു നിന്ന ഒരു സന്യസി തന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു... രാഘവിനറിയാത്ത ഏതോ ഭാഷയിലാണ് ആ സന്യസി അവനോട് എന്തോ ചോദിച്ചത്... “ പുരിയലെ... നീങ്കളെല്ലാം യാര്?... “ അവരുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാവാതെ അവൻ കണ്ണുയർത്തി അയാളെ ആകമാനം നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... “ ഓ... തമിഴാ... നാങ്ക വന്ത് ഇന്ത രാസാവോടെ പോരാളികൾ... “ ആ വലിയ കല്ലറയുടെ നേർക്ക് കൈചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ആ ബലിഷ്ഠകായൻ പറഞ്ഞു... “ നീങ്ക നിനൈപ്പത് നടക്കാത്... നാൻ ഉയിരോടെ ഇരുക്കുംപോത് അത് നടക്കാത്... “ രാഘവിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ മൂർച്ചയും, കണ്ണുകളിലെ തീഷ്ണതയും അയാളുടെ മുഖഭാവത്തിന് ഒരു ചലനവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല... “ നീങ്ക സൊൽറത് സരി താൻ... നീങ്ക ഉയിരോടെ ഇരുക്കും പോത് അത് നടക്കാത്... ഇന്നേക്ക് ബലി കൊടുക്കപ്പോറ മുതൽ ആൾ നീ താൻ... ഇത്തന രഹസിയമാന ഇടത്തു വന്തേനെ... നീ അന്ത രാമാവോട പരമ്പര താൻ... ഇല്ലയാ... കൊഞ്ചനേരത്തുക്ക് അപ്പുറം നാങ്കൾ പരമ്പരാവിൻ രാസാ ഉയിർപ്പേൻ... ഹഹഹ... “ അയാളുടെ ചിരി അവന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി... “ ഇല്ലൈ ഇല്ലൈ... നീങ്ക നിനൈപ്പത് നടക്കാത്... “ രാഘവ് മുരണ്ടുകൊണ്ട് അയാളോട് ആക്രോശിച്ചു... “ ടപ്പ് !!!... ” രാഘവിന്റെ ഇടതുകരണത്ത് അയാളുടെ വലതുകൈ പതിച്ചു... താഴേക്ക് വീഴാൻ