Chapter Title : രാവണ ഉദയം 8 [Uncle jhon]

കഴിക്കാറും ഇല്ല എന്ന് ഇങ്ങനെ ആയാൽ....

നാരായണൻ... ഒന്നും ഇല്ല ഇപ്പൊ വയസ് ഓക്കേ ആയില്ലേ അതികം ഒന്നും കഴിക്കാറില്ല അതാ മോളെ

അപ്പോയെക്കും മാളുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു ഒഴുകി നാരായണനു ആകെ വല്ലാതെ ആയി

നാരായണൻ... എന്താ മോളെ എന്തിനാ നീ ഇപ്പൊ കണ്ണ് നിറയിക്കുന്നെ അതിന് മാത്രം എന്താ ഇപ്പൊ ഉണ്ടായേ

മാളു... ഞങ്ങളെ ശപിക്കരുതെ മാമ  ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത വെറും ശവം ആയി പോയി ഞങ്ങൾ ഓക്കേ ഈ തറവാടിന് വേണ്ടി ജീവിച്ച നിങ്ങളെ പോലെ ഉള്ളവർക്കു  എന്ന് ദുരിതവും സങ്കടവു മാത്രമേ ഇവിടുന്ന് കിട്ടി ഉള്ളു എല്ലാത്തിനും മാപ്പ് പറഞ്ഞു കാലു പിടിക്കാനേ എനിക്ക് ആവും മാളു ഓടി വന്നു നാരായണൻറെ കാലിൽ വീണു അതു കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വന്നു അയാൾ വേഗം അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച് അവൾ അയാളെ കെട്ടിപ്പിച്ചു കരഞ്ഞു അയാൾ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി

നാരായണൻ... എന്താ എന്റെ കുട്ടി കാണിക്കണേ മാമൻ അറിയിലെ എന്റെ മോളെ നീ എന്റെ കൈയിൽ കിടന്നു വളർന്ന കുട്ടി അല്ലെ മാമന് സങ്കടം ഒന്നും ഇല്ല എല്ലാം വിധി ആണ് മോളെ ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതു മാറ്റാൻ നമുക്ക് പറ്റില്ലാലോ

അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു നാരായണൻ മാളുവിന്റെ കണ്ണ് തുടച്ചു എന്നിട്ട് അവിടെ കസേരയിൽ ഇരുത്തി

മാളു... ഇപ്പൊ മാമൻ ഒറ്റയ്ക് ആയത് പോലും ഞങ്ങൾക് വേണ്ടി അല്ലെ  ചേച്ചി ഈ വിട് വിട്ട് പോകാൻ കാരണം ഞങ്ങൾ അല്ലെ ഇപ്പൊ അഞ്ചാരകൊല്ലം ആയില്ലേ മണിചേച്ചി പോയിട്ട്

നാരായണൻ... മോളെ  അതു ഒന്നും നീ സങ്കടം പെടാതെ 38 കൊല്ലം അവൾ എന്റെ കൂടെ നിന്നും ഇപ്പൊ അവൾ  5 കൊല്ലം അവളുടെ വിട്ടിൽ പോയി നിന്നും അത്ര താനെ ഞാൻ അവിടെ പോകാറുണ്ട് അവൾ ഇവിടേക് വരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു അതുകൊണ്ട

മാളു... ഞാൻ പോയി വിളിച്ചു നോക്കി ആലോ

നാരായണൻ... വേണ്ട മോളെ അവൾ വരില്ല പക്ഷെ  അവൾ വരും