Chapter Title : ?രാവണചരിതം 3 [LOVER]

ആക്കണം.. ഈ കൊടും വനത്തിന് ചുറ്റും അവളെ ഒരു 10-12 പ്രാവശ്യം എങ്കിലും അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ് നടത്തിക്കണം.. ആദ്യം തന്നെ ഉപദ്രവിക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്താൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് തീരും,, അതല്ല എനിക്ക് വേണ്ടത് ഓരോ ദിവസവും അവളെ

കൊല്ലാതെ കൊല്ലണം ,, ""സ്ലോ പോയ്സൺ "" ഒരു ആഴ്ചയെങ്കിലും മനുഷ്യവാസം ഇല്ലാത്ത ഈ കാട്ടിൽ നിന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഏത് മനുഷ്യകുഞ്ഞിനും സമനില തെറ്റും.. ആദ്യമാദ്യം പുറത്ത് കടക്കാൻ പറ്റുമെന്ന അവളുടെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും അസ്ഥാനത്തായി എന്ന് പയ്യെ മനസ്സിലാവുമ്പോഴേക്കും ഒന്നില്ലെങ്കിൽ അവളൊരു ഭ്രാന്തിയായിതീരും , അല്ലെങ്കിൽ വിഷാദ രോഗത്തിന് അടിമപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും..... അവസാനം ഈ കാട്ടിൽ കിടന്ന് തന്നെ നരഗിച്ചു മരിക്കും.. . അതെ അതാണ് എനിക്കും വേണ്ടത്........ ഇതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ എന്റെ ആ വന്യമായ ചിരി തിരികെ ചുണ്ടുകളിൽ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.... "" നീ ഈ കാട്ടിൽ കിടന്ന് പുഴുത്ത്‌ ചത്തോ , ഞാൻ പോണു........ "" എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ദിശയറിയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു...... " അത് ശെരിക്കും അവളെ പിന്നിൽ വരുത്താൻ ഉള്ള ഒരു നമ്പർ ആയിരുന്നു.. ഞാൻ ഈ കാട്ടിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നണം., വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ലാതെ എന്റെ ഒപ്പം വരുന്ന അവളെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ് നടത്തിക്കണം, ഇതായിരുന്നു എന്റെ ഉദ്ദേശം...... മരങ്ങളുടെ പ്രേത്യേക തരം വള്ളികളും , ആരെയോളം എത്തി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിച്ചെടികളും കടന്ന് കുറച്ച് ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയതിന് ശേഷം ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്നും അവളുടെ കാലൊച്ച കേൾക്കുന്നില്ലേ എന്ന് ചെവിയോർത്തു ..... " ഉണ്ട്.. " എന്റെ തൊട്ട് പിന്നിൽ തന്നെ അവൾ ഉണ്ട്.. ആ കാലൊച്ച എനിക്ക് അത്ര അടുത്ത് കേൾക്കാം..... "" കോപ്പ് , വിശന്നിട്ടും വയ്യ , ഇന്നലെ രാത്രി വല്ലതും കഴിച്ചതാണ് , ഇപ്പൊ നേരം ഉച്ചയായി... വെള്ളമെങ്കിലും കുടിക്കാന്ന് വച്ചാ ഈ കാട്ടിലൊരു അരുവി പോലും ഇല്ല , കാടാണത്രെ കാട്.... പിന്നെ പിന്നിൽ വരുന്ന ആ താടകയുടെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമല്ലെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴാ ഒരാശ്വാസം...... എന്നോളം പൊക്കമുള്ള ചെടികളുടെ നീളൻ ഇലകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റിയാണ് ഞാൻ നടക്കുന്നത്.. " ഒരു അരമണിക്കൂറോളം നടന്നപ്പോഴേക്കും വായിൽ നിന്ന് തുപ്പൽ പോലും വരാതായി , കാലൊക്കെ കുഴയുന്നു... വയ്യ , ഇനി ഒരടി നടക്കാൻ വയ്യ ... പുല്ലുകളും, ചെടികളും അതികം ഇല്ലാത്ത