Chapter Title : ?രാവണത്രേയ 3? [ മിഖായേൽ]

വൈദേഹി കാണാതെ സമർത്ഥമായി അവളതിനെ മറച്ചു പിടിച്ചു കിടന്നു... എന്താ എന്റെ മോൾക്ക് പറ്റിയത്... എന്തിനായിരുന്നു അങ്ങനെയൊരു ഒളിച്ചോട്ടം...ഈ നാടിനേയും വീടിനേയും വീട്ടുകാരേം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ഏകാന്ത വാസം... എന്തിനായിരുന്നു എല്ലാം.... വേണമായിരുന്നു ആയമ്മേ... ചെയ്തു പോയ തെറ്റിനൊരു പരിഹാരമെന്നോണം മനസിൽ ആദ്യമെത്തിയത് ഇങ്ങനെയൊരു നാടുവിടീൽ ആയിരുന്നു....രാവൺ ജയിലിൽ നിന്നിറങ്ങീട്ടും സത്യങ്ങളെല്ലാം അവനെ ബോധിപ്പിക്കാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു..എന്നെ കേൾക്കാൻ ഒരിക്കലും അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.... എന്റെ രാവൺ എന്നെ അകറ്റി നിർത്തുന്നതും,ദേഷ്യം കാട്ടുന്നതും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു ആയമ്മേ.... എങ്കിലും ഞാനിവിടെ പിടിച്ചു നിന്നത് അവനിവിടെ എനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടല്ലോ എന്ന ധൈര്യത്തിലായിരുന്നു... പക്ഷേ രാവൺ കൂടി എന്നെ വിട്ടകന്നു പോയപ്പോ ആകെയൊരു ശൂന്യതയായി മനസ് മുഴുവൻ....

എല്ലാവരിൽ നിന്നും തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടതു പോലെയായി....അതാ ഞാൻ....അപ്പോ ആയമ്മേ മറന്നോ എന്റെ കുട്ടി... വൈദേഹി അവളുടെ നെറ്റിയിലൂടെ തലോടി അങ്ങനെ ചോദിച്ചതും ത്രേയ ആ കൈയ്യിനെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു... ആയമ്മേ മറക്കാനോ...ത്രേയ ഈ ജന്മം മറക്കില്ല എന്റായമ്മേ... എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെ നേരിട്ട് കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം ദൈവം എനിക്ക് തന്നില്ല... പക്ഷേ ആ കുറവ് നികത്തി എനിക്കൊരു വളർത്തമ്മേ തന്നു...അതാണ് എന്റായമ്മ... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അമ്മ എന്ന വാക്കിന് എന്റെ മനസിലുള്ള മുഖം എന്റെ ഈ ചുന്ദരി ആയമ്മേടതാ.... ത്രേയ അതും പറഞ്ഞ് കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് അവരുടെ ഇരുകവിളിനേയും മുറുകെ പിടിച്ചു... ഡീ പെണ്ണേ...വിട്ടേ... എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നൂ..ഔ... വൈദേഹീടെ ആ പറച്ചില് കേട്ട് ഒന്ന് ചിരിയ്ക്ക്യ കൂടി ചെയ്തിട്ടാണ് ത്രേയ ആ കൈകൾ കവിളിൽ നിന്നും പിന്വലിച്ചത്... ഹോ എന്റെ കവിള് പിച്ചിയെടുത്ത് കളഞ്ഞല്ലോ എന്റെ കുട്ടീ നീ....കല്യാണം തീരുമാനിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന പെണ്ണാ.... ഇപ്പോഴും കൊച്ചുകുട്ടിയാണെന്നാ വിചാരം.... വൈദേഹി പറഞ്ഞത് കേട്ടതും ത്രേയേടെ മുഖത്തെ ചിരിയൊന്ന് മങ്ങി...പെട്ടന്നവൾ അഗ്നി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് മനസ്സിലോർത്തു... എന്താ ആയമ്മ പറഞ്ഞത്...കല്യാണം തീരുമാനിച്ചൂന്നോ...ആരുടെ... ത്രേയേടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് വൈദേഹി അവളെ ഒന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുത്തി... വേറെ ആരുടേയാ...എന്റെ ത്രേയമോൾടെ... ഇതിൽ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ഒരേ