Chapter Title : രചനയുടെ വഴികൾ [അപരൻ]

മന്ത്രിയുടെ കല്പന.

" മഹാമന്ത്രീ കുടുംബത്തിനോട് ഒന്നു യാത്ര പറയാൻ അല്പസമയം..."

" വേണ്ടടേയ്. എല്ലാവരും പോന്നോട്ടെ. എഴുത്തു തീരുന്നതു വരെ കൊട്ടാരത്തിൽ താമസം. കുടുംബസമേതം."

അപ്പോൾ ക്രിക്കറ്റ് കളി കഴിഞ്ഞെത്തിയ പത്തൊമ്പതുകാരൻ അളിയൻ സുരേഷിനെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കി മന്ത്രി പറഞ്ഞു.

അരമണിക്കൂർ കൊണ്ട് പഞ്ചപാണ്ഡവരെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരും യുദ്ധസന്നാഹങ്ങളുമായി ഇറങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് സംഗതി പൊങ്ങി വന്നത്.( കുണ്ണയല്ല. ഇത് താത്വികമായ ഒരു സംഗതി )

മൊബൈൽ!!

രാജഭരണക്കാലമാണ്. ഫോൺ, മൊബൈൽ ഇവയൊന്നും പറ്റില്ല. പക്ഷേ മൊബൈലില്ലാതെ ജീവിക്കാനും പറ്റില്ല.

എന്തു ചെയ്യും !

ഞാനും മന്ത്രിയും കണ്ണു തള്ളി തല പുകഞ്ഞാലോചിച്ചു...

ഭാര്യയും അനിയത്തിയും അമ്മായിയമ്മയും മാറി നിന്ന് മുല തള്ളി ആലോചിച്ചു.

ഒടുവിൽ സൊലൂഷ്യൻ കിട്ടി.

ഒരു കോംപ്രമൈസ് എന്ന നിലയ്ക്ക് സ്മാർട്ട്ഫോണിനു പകരം മൊബൈൽ കണ്ടുപിടിച്ച കാലത്തെ ' അൽക്കാടെൽ ' ന്റെ ഒന്നരയടി നീളമുള്ള മൊബൈൽ ഫോണുപയോഗിക്കാൻ ധാരണയായി.

ഒന്നരയടി നീളമുള്ള മൊബൈൽ കണ്ട മന്ത്രി ചോദിച്ചു,

" സാഹിത്യകാരാ ഇതില്ലാതെ പറ്റില്ലേ "

" മന്ത്രി മാപ്പാക്കണം. ഇതില്ലാതെ പറ്റില്ല. ഇതിലാണു സംഗതി മൊത്തം "

" അപ്പോൾ സാഹിത്യകാരന്റെ തൂലികയോ "

" ഇത്രയ്ക്കങ്ങോട്ടു വരില്ല. വണ്ണം ഒക്കുമെങ്കിലും നീളം ഏഴിഞ്ചും തുമ്പും മാത്രം..."

" നന്നായി. ചാർജ്ജറു വേണ്ടാ. കൊട്ടാരത്തിൽ ചാർജ്ജു ചെയ്യാനുള്ള ഏർപ്പാടൊക്കെയുണ്ട് "

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മീരാപ്പൂർ രാജധാനിയിലെത്തി. രാജാവിനെ മുഖം കാണിച്ചു.

പക്ഷേ രാജാവ് ഞങ്ങടെ മുഖമൊന്നും കണ്ടില്ല. അമ്മായിയമ്മയുടെ മത്തങ്ങാമുലകൾ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ എന്നു ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലായി.

രാജകല്പന പ്രകാരം അന്തപ്പുരത്തിൽ തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു താമസിക്കാനുള്ള മുറികൾ ഒരുക്കപ്പെട്ടു.

" സാഹിത്യകാരാ നോം താങ്കൾക്ക് ഈ കൊട്ടാരത്തിലും അന്തപ്പുരത്തിലും ചുറ്റുപാടും പരിപൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്യം നൽകുന്നു. താങ്കൾക്ക് എവിടേയും ഏതു സമയത്തും പ്രവേശിക്കാം. എന്തും എഴുതാം. പോരട്ടേ ഒരു എമണ്ടൻ കൃതി..."

" അടിയൻ "

ഞങ്ങൾ ഒരുക്കപ്പെട്ട മുറികളിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു. വിശാലമായ നല്ല ലക്ഷ്വറി മുറികൾ.

മുറിയിൽ ഒരു വീഞ്ഞപ്പെട്ടിയിൽ മീനിലിടുന്നതു പോലെ ഐസ്കട്ടകൾ നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.

" എന്താണിത് "