Chapter Title : രണ്ടു മിഴികൾ നിറഞ്ഞപ്പോൾ 5 [Garuda]

കെട്ടിപിടിച്ചു.. മിയ എന്റെ മുഖത്തു തലോടി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.. ആവണി എന്റെ തോളിൽ കിടന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. അല്പംനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം...

""എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യുന്നേ.. ഞങ്ങളിവിടെ അനുഭവിച്ചതിനു കയ്യും കണക്കുമുണ്ടോ.. "" മിയയുടെ സംസാരം കേട്ട് ആ ചുണ്ടുകളിലെ ചലനത്തിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.

""ഇനിയെങ്ങോട്ടും വിടില്ല.. എന്തോരം പേടിച്ചൂന്നറിയോ "" കരയുന്നതിനിടയിൽ ആവണി പറഞ്ഞു....

""നിന്റെ ഫോണും ബാഗുംഎവിടെ "" കുറച്ചു നേരത്തിനു ശേഷം ആവണി ചോദിച്ചു..

ഞാൻ അവരെ നോക്കി മിണ്ടാതിരുന്നു.. അവരെന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ ആവണിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചുതന്നെ മിയ എനിക്ക് കവിളിലൊരു ഉമ്മ തന്നു. അപ്പോൾ മാത്രം എന്റെ മനസ്സിൽ അൽപ്പം ഓർമ്മകൾ വന്നത് പോലെ. ഞാനവളെ നോക്കി.. ആവണി നോക്കി നിൽക്കെ ഞാൻ അവൾക്കു തിരിച്ചും ചുംബനം നൽകി. അതുകണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിച്ച ആവണിയെ ഞാൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.. അവൾക്കും ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. രണ്ടുപേരും സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു. സമാധാനത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ ഒരുപാട് ഉമ്മകൾക്കൊണ്ട് അവരെന്നെ പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ അൽപ്പം കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി ഞാനും അവരെ ചേർത്തിരുന്നു..

""നിനക്ക് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ പ്രശ്നം.. ഞങ്ങൾ മാഡത്തിനോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.. അവരെല്ലാം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.. നീയവർക്ക് ഒരു സഹോദരനെ പോലെയാണെന്നും അവരുടെ കുടുംബത്തെ വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിച്ചത് നീയാണെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു.. ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം മനസിലായി "" മിയയുടെ ആ വാക്കുകൾ മനസിന്‌ വീണ്ടും സമാധാനം നൽകി.

""ഞങ്ങളെത്രെ പേടിച്ചു.. കുറച്ചു നേരത്തെക്കാണെങ്കിലും നിന്നെ ഞങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു "" എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു മാപ്പ് പറയുന്നത് പോലെ ആവണി പറഞ്ഞു..

""വിശക്കുന്നു "" സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഞാൻ വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ സംസാരിച്ചതിനപ്പുറം എന്റെ വാക്കുകളിലെ നൊമ്പരം അവരെ വിഷമത്തിലാക്കി.. കാരണം ഈ നേരം വരെയും അവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയോ അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു..

""വെയിറ്റ് ഞാൻ വാങ്ങികൊണ്ടുവരാം "" മിയ എണീറ്റ് കൊണ്ടുപറഞ്ഞു.

""നിങ്ങളുണ്ടാക്കിയതില്ലേ? ""

""ഞങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല..നീ ഇരിക്ക് വേഗം വാങ്ങികൊണ്ടുവരാം "" ആവണി മിയയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.