Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 2 [സ്പൾബർ]

അവന്റടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു.

അവൾ അനങ്ങുമ്പോ മാറിലെ കരിക്കുകൾ തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്നത് മുരളി കണ്ടു.

ഇപ്പോൾ യമുന അവന്റെ തൊട്ടടുത്താണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഒന്നനങ്ങിയാൽ തൊടാവുന്ന അത്ര അടുത്ത്. ഉടയാടകളൊന്നുമില്ലാതെ ഒരന്യ പുരുഷന്റെ മുൻപിലാണ് താനിരിക്കുന്നതെന്ന ചിന്ത അവളുടെ പൂറ്റിലെ നീരൊഴുക്ക് കൂട്ടുകയാണ് ചെയ്തത്.

“ഇനി പറ… എങ്ങിനെയാ അത്…?”

ഒരു പുളച്ചിലോടെ യമുന ചോദിച്ചു.

“ഏത് തമ്പുരാട്ടീ…?”

അവളുദ്ദേശിച്ചത് അറിയാമെങ്കിലും മുരളി തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.

“എടാ പൊട്ടാ… നീ പറഞ്ഞില്ലേ എന്റെ പൂറ് തിന്നുമെന്ന്… അതെങ്ങിനെയാന്ന്… ?”

നാണമോ,ലജ്ജയോ ഇല്ലാതെ ആർത്തിയോടെയാണ് യമുനയുടെ ചോദ്യം.

മുരളി കുഴങ്ങി. എന്താണിതിനൊക്കെ പറയുക..?
എങ്ങിനെയാണിതൊക്കെ പറഞ്ഞ് മനസിലാക്കുക…?

ഇവർക്കതറിയാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല.
തന്നോട് പറയിക്കുകയാണ്.

ഇനി ഒരു പക്ഷേ, അവർക്കതറിയില്ലേ..? അപ്സരസിനെ പോലെ സുന്ദരിയായ ഇവരുടെ പൂറ് ഇത് വരെ ആരും തിന്നിട്ടില്ലേ… ?
ആരുടേയും മുഖത്തിരുന്ന് ഇവരിത് വരെ പൂറ് തീറ്റിച്ചിട്ടില്ലേ… ?
ഇനി കള്ളവെടിക്കൊന്നും നിന്ന് കൊടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും ഇവർക്ക് ഭർത്താവുണ്ടല്ലോ… വയസായെങ്കിലും ഇപ്പഴും നല്ലതുടുത്ത ആപ്പിൾ പോലിരിക്കുന്ന തമ്പുരാൻ നല്ല പ്രായത്തിൽ ഈ ചെങ്കദളി തിന്നാതിരിക്കുമോ… ?

പക്ഷേ, നിഷ്കളങ്കമായാണ് തമ്പുരാട്ടിയുടെ ചോദ്യം.. അറിയാത്തൊരു കാര്യം അറിയാനുള്ളൊരു ആകാംക്ഷ ആ ചോദ്യത്തിലുണ്ട്.

“തമ്പുരാട്ടീ… തമ്പുരാട്ടിക്കറിയില്ലേ അത്..?
ഇത്ര നാളായിട്ടും തമ്പുരാട്ടിയത് ചെയ്തിട്ടില്ലേ… ? “

സംശയത്തോടെ മുരളി ചോദിച്ചു.

നാണത്തോടെ തന്റെ മുന്നിൽ തല താഴ്ത്തിയത് ഒരു നവവധുവാണോ എന്ന് പോലും മുരളിക്ക് തോന്നി.
അവനുറപ്പായി. തമ്പുരാട്ടിയത് ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ ചെങ്കദളി ഇത് വരെ ആരും തിന്നിട്ടില്ല.

നിലത്ത് മലർന്ന് കിടന്ന്തമ്പുരാട്ടിയെ മുഖത്തിരുത്തി ആ മധുചഷകം നുകരാൻ മുരളിക്ക് ആദ്യമായൊരു അഭിവാജ്ഞയുണ്ടായി.

പക്ഷേ, ഇവരെ തൊടാൻ പേടിക്കണം.. കളരിയിലെ പതിനെട്ടടവും,പമ്പരം കുത്തും പഠിച്ച് തെളിഞ്ഞവരാണിവർ. അടിനാഭി നോക്കി അവർ കുത്തിയ കുത്ത് ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം താൻ മറക്കില്ല.
പക്ഷേ,തമ്പുരാട്ടിയുടെ തേൻ നുകരുന്ന വണ്ടാവാനുള്ള മഹാഭാഗ്യം തനിക്കുണ്ടാവുമെന്നൊരു നേരിയ പ്രതീക്ഷ മുരളിക്കുണ്ടായി.

“സത്യം പറ തമ്പുരാട്ടീ…. തമ്പുരാട്ടിയുടെ പൂറ് ഇത് വരെ ആരും തിന്നിട്ടില്ലേ… ? തമ്പുരാൻ പോലും… ?”

എന്തും തുറന്ന് സംസാരിക്കാവുന്ന തരത്തിലേക്ക് അവരുടെ അടുപ്പം വളർന്നതായി മുരളി തോന്നി.

തുടുത്ത മുഖത്തോടെ യമുന ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.

അത് സത്യം തന്നെയാണെന്ന് മുരളിക്ക് ഉറപ്പായി.
നടുകീറിയ ബണ്ണ് പോലെ പൊങ്ങി നിൽക്കുന്ന തമ്പുരാട്ടിപ്പൂറ് ഇത് വരെ ഒരാളും തിന്നിട്ടില്ല..

എങ്കിൽ…?

“പറയെടാ കുട്ടാ… എങ്ങിനെയാ അത്…?”

കാമം കൊണ്ട് വിറക്കുന്ന യമുനയുടെ ശബ്ദം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു.