Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 2 [സ്പൾബർ]

ഇവരുടെ കയ്യിലുണ്ടാവും… ഇവരെ കിട്ടിയാൽ മുഖത്തേക്ക് കയറ്റിയിരുത്തി പൂറ് തിന്നില്ലെങ്കിൽ അവൻ മനുഷ്യനല്ലാതിരിക്കണം.അഭൗമ സുഗന്ധം പ്രസരിക്കുന്ന ഇവരുടെ പൂറൊന്ന് നക്കാതെ ഇവരെ ഊക്കാൻ ആണായിപ്പിറന്നവന് കഴിയില്ല..
എന്തിനേറെ, ഇവരുടെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കന്ത് കണ്ടാലറിയില്ലേ, നിത്യവും അത് ചപ്പി വലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.

എന്നിട്ട് പറയുന്നത് കേട്ടില്ലേ… അവർക്കത് അറിയില്ലെന്ന്.

കിടക്കയിൽ ചന്തിയമർത്തിയിരിക്കുന്ന യമുന കോരിത്തരിപ്പോടെ കാതോർക്കുകയാണ്… മുരളി പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ… അവളുടെ വന്യമായ ചിന്തകളിൽ പോലുമില്ലാത്ത കാര്യമാണത്.
അതെങ്ങിനെയാവും… ?

വസ്ത്രം ധരിച്ച് പോലും ഒരന്യപുരുഷന്റെ മുന്നിൽ കഴിയുന്നതും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാത്ത താൻ,ഒരു നൂലിഴ പോലും ദേഹത്തില്ലാതെ ഒരു കള്ളന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ തന്റെ സങ്കൽപത്തിൽ പോലുമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്.
പക്ഷേ,ഇവന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പൂറിന് താഴെ ബെഡ്ഷീറ്റ് നനഞ്ഞ് കുതിരുന്നത് അവളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല.

“എടാ… എഴുന്നേൽക്ക്… എന്നിട്ടിവിടെ വന്നിരിക്ക്…”

കിടക്കയിലേക്ക് ചൂണ്ടി യമുനയത് പറഞ്ഞപ്പോ എല്ലാം പൂർത്തിയായെന്ന് മുരളിക്ക് തോന്നി.

കോലോത്തെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ അടുത്തിരിക്കാനാണ് തന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. കീഴാളരെ തീണ്ടാപാടകലെ നിർത്തിയ പാരമ്പര്യമേ കോലോത്തുള്ളൂ….
വഴിനടക്കുന്ന തമ്പുരാന്റെ എതിരേ വന്ന കീഴ്ജാതിക്കാരനെ വെട്ടിയരിഞ്ഞ് തെങ്ങിന് വളമാക്കിയ ചരിത്രമുള്ള തറവാടാണിത്. അവിടുത്തെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ഒപ്പമിരിക്കാൻ തനിക്കൊരു യോഗ്യതയുമില്ല.മാത്രവല്ല, ഇത് കൊല്ലാനാണോ, വർത്താനാണോ എന്ന് ഇത് വരെ പൂർണമായും മനസിലാക്കാനുമായിട്ടില്ല.
തനിക്ക് ഭക്ഷണമാകാൻ പോകുന്ന എലിയെ പൂച്ചക്കൊരു കളിപ്പിക്കലുണ്ട്. ചിലപ്പോ ഇതും അത് പോലെയാകാം.

ഏതായാലും മുരളി കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പിന്നെ പതിയെ നടന്ന് യമുനയുടെ തൊട്ട് മുന്നിലെത്തി നിലത്തേക്കിരുന്നു. കൈ നീട്ടിയാൽ അവളുടെ കാലിൽ തൊടാം..അത്രയടുത്താണവൻ ഇരിക്കുന്നത്…

“ഇതെന്താടാ നിലത്ത്… ?
ഇങ്ങോട്ട് കയറിയിരിക്കെടാ…”

“വേണ്ട തമ്പുരാട്ടീ.. അടിയനിവിടെ ഇരുന്നോളാം…”

യമുന പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് പോയി.

“ഇതല്ലല്ലോ നേരത്തേ നീയെന്നെ വിളിച്ചത്… പൂറീന്നല്ലേ… ?
അത് തന്നെയങ്ങ് വിളിച്ചാ മതി…”

ചിരിച്ചു കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.

“മാപ്പാക്കണം തമ്പുരാട്ടീ… അടിയൻ അറിവില്ലാതെ വിളിച്ചതാ…”

മുരളി നിലത്തിരുന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി.

“തമ്പുരാട്ടിയും, അടിയാനൊന്നും ഇപ്പോ ഇല്ലെടാ.. അതൊക്കെ പണ്ട്… ഇപ്പോ ഈ മുറിയിൽ നമ്മൾ രണ്ട് മനുഷ്യരേയുള്ളൂ… ആണും, പെണ്ണും.. മനസിലായോ നിനക്ക്… ?”

മുരളി തലയാട്ടി.

“എന്നാ ഇങ്ങോട്ട് കയറിയിരിക്ക്…”

മുരളി മടിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.
എങ്കിലും തമ്പുരാട്ടിക്കൊപ്പം ഇരിക്കാൻ അവന് മനസ് വന്നില്ല.

അവൻ കിടക്കയുടെ ഒരറ്റത്തേക്ക് പതിയെ ഇരുന്നു.

“ ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങിയിരിക്കെടാ…”

അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് യമുന പറഞ്ഞു.

“ഞാനിവിടെ ഇരുന്നോളാം തമ്പുരാട്ടീ…”

“ശരി… നീയവിടെ ഇരുന്നോ… ഞാൻ നിന്റടുത്തേക്കിരിക്കാം…”

യമുന