Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 2 [സ്പൾബർ]

പറയുന്ന ഓരോ വാക്കുകളും പൂറ് തുളച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുന്നുണ്ടെന്നവൾക്ക് തോന്നി.ഇങ്ങിനെയൊന്നും തന്നോടിത് വരെ ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.ആകെ താൻ അടുത്ത് നിന്ന് കാണുന്ന ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ഭർത്താവ് വിഷ്ണുനമ്പൂതിരിയാണ്.ഇത്തരം വാക്കുകളൊക്കെ പറയുന്നതോ, കേൾക്കുന്നതോ മരണതുല്യമായി കാണുന്ന ഒരു പരമസ്വാതികനാണദ്ദേഹം.

നിഷ്കളങ്കനെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന മുരളിയിൽ നിന്നും വരുന്ന അത്തരം വാക്കുകൾ യമുനയുടെ പൂറിനെ നിർത്താതെ ഒലിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ നിൽക്കാൻ ത്രാണിയില്ലാതെ വിടർന്ന ചന്തികൾ കിടക്കയിലേക്ക് വെച്ചിരുന്നു. ഇരുഭാഗത്തേക്കും ഒഴുകിപ്പരന്ന ചന്തിയിലേക്ക് മുരളി കൊതിയോടെ നോക്കി.

കുറേ നേരമായി യമുനയുടെ പൂറിൽ നിന്നും നിർത്താതെ ഒഴുകിയിറങ്ങുകയാണ്.ഇതൊന്നും ശീലമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം, അവൾ ചെറുതായി തളർന്നിരുന്നു. എങ്കിലും ഇനിയും പലകാര്യങ്ങളും അവൾക്കറിയാനുണ്ട്. തമ്പുരാൻ പള്ളിയുറക്കമുണരാൻ ഇനി അധികം സമയമില്ല.
അതിന് മുൻപ്……

തമ്പുരാട്ടി തന്നെ ശിക്ഷിക്കാതെ വെറുതേ വിടുമെന്ന് മുരളിക്കുറപ്പായി. എങ്കിലും തന്നെക്കൊണ്ടവർ കടി മാറ്റിക്കളയും എന്നൊന്നും അവൻ ചിന്തിച്ചതേയില്ല.
എന്നാലും ഈ അസുഭദൃശ്യവിരുന്ന് തന്നെ തനിക്ക് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർമ്മിക്കാനുള്ളതുണ്ട്. ഇനി തനിക്കിവിടുത്തെ പൊന്നും, പണ്ടവും ഒന്നും വേണ്ട.. ഒരു നാട് മുഴുവൻ കൊതിയോടെ നോക്കി ആത്മരതിയടയുന്ന മധുരമാംസക്കനിയാണ് തന്റെ മുന്നിൽ ഉടുതുണിയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. ഇതിപരം എന്തമൂല്യവസ്തുവാണ് ഈ ഇല്ലത്തുള്ളത്… ?
ഇല്ല… വേറൊന്നില്ല… തമ്പുരാട്ടിയേക്കാൾ വിലപിടിപ്പുള്ളതായി ഇവിടെ വേറൊന്നും തന്നെയില്ല.

മതി… തനിക്കിത്രയും മതി…
തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുലഞെട്ടിന്റെ നിറം പറഞ്ഞും, അവരുടെ പൂറിന്റെ ഉന്തൽ പറഞ്ഞും കോൾമയിർ കൊള്ളുന്ന മൈരന്മാർ അറിയുന്നില്ലല്ലോ,ഞാനിതെല്ലാം നേരിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്..
ഇനി തമ്പുരാട്ടി ഇവിടുന്ന് തന്നെ പോകാൻ അനുവദിച്ചാൽ മാത്രം മതി. ചോദിച്ച് നോക്കാം.. അവരുടെ മനസലിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

“പിന്നെ നീയെന്താടാ പറഞ്ഞത്… ?
എന്നെ നിന്റെ മുഖത്തിരുത്തി എന്റെ പൂറ് തിന്നുമെന്നോ… ?
അതെങ്ങിനെയാടാ… ?
അതെനിക്ക് ഇത് വരെ അറിയില്ല.. നീയൊന്ന് പറഞ്ഞ് താ..”

എങ്ങനേലും രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി അവരുടെ കാലിലേക്ക് വീഴാനൊരുങ്ങിയ മുരളി ഇപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിത്തരിച്ച് പോയത്.

എന്റീശ്വരാ… ഇതൊക്കെ താനവരോട് പറഞ്ഞത് തന്നെയാണോ… ? എന്തിനാണതൊക്കെ പറയാൻ പോയത്..?
ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു..
വന്ന കാര്യം വൃത്തിയായി ചെയ്ത് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു.
അപ്പോഴത്തെ കഴപ്പ്… അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ…

“പറയെടാ കുട്ടാ… തമ്പുരാട്ടിക്ക് അതൊന്നും അറിയില്ലെടാ…”

ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് പറയുന്നത് യമുനത്തമ്പുരാട്ടി തന്നെയാണെന്ന് മുരളിക്കുറപ്പായി.

പക്ഷേ, അവർക്കതറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് അവൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.
തമ്പുരാന് ഊക്കിന്റെ പ്രായം കഴിഞ്ഞെന്നവനറിയാം..
എന്നാലും ഈ വെണ്ണക്കട്ടി വേറെ കാളക്കൂറ്റൻമാരെ തേടിപ്പിടിക്കാതിരിക്കില്ല. തന്റെ നിഗമനം ശരിയാണെങ്കിൽ എന്നും ഇവർക്ക് ഊക്ക് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. അതിനുള്ള ആളുകളും