Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 4 [സ്പൾബർ]

പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങിയെന്ന് ഞെട്ടലോടെയവൾ അറിഞ്ഞു. വേഗം കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ മുൻപിൽ വന്ന് നിന്നു.അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറകൊള്ളുന്നുണ്ട്..

“ഞാൻ നാരായണിയെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മാറ്റാം… “

അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ യമുന പറഞ്ഞു.

“എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കെടീ… “

മുരളിയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി.

അവളുടെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുരളി നാവ് നീട്ടി അവളുടെ കണ്ണീർ നക്കിയെടുത്തു.

“എന്തിനാടീ കരയുന്നേ… ?”

“ഒന്നൂല്ല…”

“പറയെടീ… “

മുരളി അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റി വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.

“ഇനി കരയാൻ പാടില്ല.. കേട്ടല്ലോ… ഞാൻ പോയിട്ട് ഉടനെ വരും…”

“ഉം… നിന്റെ… നമ്പർ… കണ്ടില്ലേൽ… എനിക്ക്… വിളിക്കാൻ…”

യമുന വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു.

മുരളി അവളുടെ ഫോണെടുത്ത് തന്റെ നമ്പർ അതിൽ ഡയൽ ചെയ്ത് തന്റെ ഫോണിലേക്കൊരു മിസ്കോളടിച്ചു.

പിന്നെ അവളുടെ തുടുത്ത കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.

“എന്റെ മോള്ചെല്ല്… എന്നിട്ട് നാരായണിയെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മാറ്റ്…”

യമുന തലയാട്ടി വാതിലിന് നേരേ നടന്നു.

പെട്ടെന്ന് മുരളിയവളെ പിന്നിൽ നിന്നും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“വന്നിട്ടെനിക്ക് എന്റെ തമ്പുരാട്ടിയുടെ പൂറ് തിന്നണം… കുറച്ച്കുറ്റിരോമമൊക്കെയുണ്ട്… അതൊന്നുകൂടിയൊന്ന് വടിച്ചേക്ക്… കേട്ടോടീ,...?”

അവളുടെ ചെവിയിൽ അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.

യമുന ഒരു കൈ കൊണ്ട് വാതിൽ പാളിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അല്ലേൽ തീർച്ചയായും അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണേനേ….
മുരളി പിടി വിട്ടതും അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ വാതിൽ കടന്ന് നീളൻ വരാന്തയിലൂടെ നടന്ന് പോയി.. വലിയൊരു മാംസക്കഷ്ണം തന്റെ തടിച്ച യോനീദലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വഴുതിയിറങ്ങി തുടയിലുരയുന്നത് ആദ്യമായി അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു.

🌹🌹🌹

മുരളിയെങ്ങിനെയാണ് അടുക്കള വഴി പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയതെന്ന് യമുന കണ്ടില്ല. കുറച്ച് സമയം അവൾ നാരായണിയെ അടുക്കളയിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തി. കുറേകഴിഞ്ഞ് മുകളിൽ വന്ന് നോക്കിയപ്പോ മുറിയിൽ അവനില്ലായിരുന്നു. അവൾ ഫോണെടുത്ത് അവന് വിളിച്ച് നോക്കിയപ്പോ അവൻ അവന്റെ വീടിനടുത്തെത്താറായിരുന്നു. ഇവൻ വല്ല ഒടിയനുമാണോ എന്ന് യമുനക്ക് തോന്നി.

അവൾക്ക് മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങാനേ തോന്നിയില്ല.അവന്റെ ഓർമകളും, അവന്റെ ഗന്ധവും നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ഈ മുറി ഇപ്പോഴൊരു സ്വർഗമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൻ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളിലാണ് താൻ ജീവിച്ചതെന്ന് യമുനക്ക് തോന്നി. ഇതുവരെയുള്ളത് ജീവിതമായിരുന്നില്ല. എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകളായിരുന്നു. അതിലൊന്നും തനിക്കൊരു സന്തോഷമോ, സംതൃപ്തിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിരിക്കാൻ പോലും താൻ മറന്ന് പോയിരുന്നു… കരയാനും…..

രണ്ടും ഇന്ന് നടന്നു. അവന്റെ കുസൃതി കേട്ട് താനിന്ന് കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.