Chapter Title : ❤️റസിയ❤️ [SKR]

പോലെ മുറിയിൽ അടിച്ചു കയറുന്നു. ഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിഴലായി പടർന്നു ഒടുവിൽ സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അലിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.

"ഡാം... ഡാം..." അവൾ വാതിലിൽ മുട്ടി. "ഡാ അലീ..."

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഉറക്കം തൂങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി അലി വാതിൽ തുറന്നു. "എന്താ ഉമ്മ?"

"നീ എന്ത് ഉറക്കമാടാ? നീ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലേ?" അവൾ ശ്വാസം വിട്ടു ചോദിച്ചു.

"എന്ത്?"

"ഈ ഇടിയും മിന്നലും... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. നീ ഒന്ന് എന്റെ കൂടെ കിടക്കടാ," ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ റസിയ പറഞ്ഞു.

അലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "എന്താണുമ്മ ഇത്! ഇതിനൊക്കെ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചാലോ?"

"വാടാ... ഉമ്മയ്ക്ക് പേടിയായിട്ടല്ലേ." അവളുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അലി വഴങ്ങി. അവൻ തന്റെ പുതപ്പും തലയണയും എടുത്ത് അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കറന്റ് പോയിട്ട് നേരത്തെയായിരുന്നു. മിന്നൽ വെളിച്ചം മാത്രം മുറിയിൽ പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കിടക്കയിൽ പുതപ്പ് ശരിയാക്കി കിടക്കുന്നതിനിടയിൽ റസിയ പറഞ്ഞു: "ഡാ, നീ അറിഞ്ഞോ? മഴയിൽ നമ്മുടെ ചായ്പ്പിലെ ഓടെല്ലാം തകർന്നു."

"അത് ഉമ്മ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?" അലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

"ഞാൻ താഴെ പോയിരുന്നു. വലിയൊരു ഇടി വെട്ടിയപ്പോൾ ഉപ്പാനെ നോക്കാൻ പോയതായിരുന്നു."

അലി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി കളിയാക്കി: "ഈ രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താഴെ പോയി വന്ന ഉമ്മയ്ക്കാണോ ഇപ്പോൾ പേടി?"

റസിയ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അലി അവളുടെ അരികിലായി കിടന്നു. "അതിനിപ്പോ എന്താ... നീ എന്റെ പൊന്നുമോനല്ലേ? നിനക്ക് എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ കിടന്നാൽ പോരേ? ഞാൻ നിന്റെ ഉമ്മയല്ലേ," അവൾ ഒരു കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

"പോ ഉമ്മ... ഉമ്മ തനിച്ച് കിടന്നാൽ മതി. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അപ്പുറത്ത് തന്നെയുണ്ടല്ലോ," അലി നിഷ്കളങ്കമായി മറുപടി നൽകി.

അലിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സൊന്ന് വിങ്ങി. കാലം എത്രയോ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവൾ തന്റെ ഏകാന്തതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. എങ്കിലും അരികിൽ തന്റെ മകനുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. ആ തണലിൽ, മഴയുടെ താളത്തിൽ അവൾ വേഗം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

അലിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാനില്ല. റസിയ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് സുഖമായ ഉറക്കത്തിലാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവർ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന നേരിയ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ അലി വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സമയം പുലർച്ചെ