Chapter Title : റേച്ചലും ടാർസനും [ശ്രേയ]

നിന്ന് മാറി കുറച്ച് ഉള്ളിലേക്കുള്ള അയാളുടെ റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റിന് നടുക്കുള്ള വീട്ടിലേക്ക് മാറാമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഉള്ളിലേക്ക് ആയതുകൊണ്ടും ലോഡ്ജിൽ അധികകാലം നിൽക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും മമ്മി സമ്മതിച്ചു. ഈയൊരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും എന്ന് എനിക്കും തോന്നി. അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾ പാലക്കമെറ്റം എസ്റ്റേറ്റിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.

ഡോക്ടർ തിരിച്ചു കാറിനകത്തേക്ക് കയറി. കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്ന മമ്മിയെ നോക്കി കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു : എന്തൊരു ഉറക്കം ആണിത് കേറിയപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണല്ലോ.

മമ്മി കണ്ണ് തുറന്നു. ഉറങ്ങിയതല്ല കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അയാളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ എന്നും മെനക്കെട്ടില്ല. ഒരു റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റ് ആണത്. ഒരു കാറിനു മാത്രം പോകാൻ വീതിയുള്ള വഴിയിലൂടെ ഏകദേശം പത്തിരുനൂറ് മീറ്ററോളം കാറ് നീങ്ങി. റബ്ബർ മരങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ട ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ഒരു കോൺഗ്രീറ്റ് വീട് തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഒറ്റ നിലയുള്ള കാണാൻ അത്യാവശ്യം ഭംഗിയുള്ള ഒരു വീട്. ഒറ്റമാത്രയിൽ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവിടെ രണ്ടുപേർ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. 60 വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും. തൽക്കാലം എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് മാറാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അവിടം ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി ഡോക്ടർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഡോക്ടർ : എല്ലാം ക്ലീൻ ആക്കിയില്ലേ?

അവർ രണ്ടുപേരും ആ ചോദ്യം കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി.

ഡോക്ടർ അവരെ ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. ദാസനും ശാന്തയും. വയസ്സിനെ മൂത്തതാണെങ്കിലും ഡോക്ടർ അവരെ പേരാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഈ കോമ്പൗണ്ടിന് പുറത്താണ് അവരുടെ വീട്. അവർക്കൊരു മകൻ ഉണ്ട് അയാൾ കോയമ്പത്തൂർ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാൻ അവരുടെ നമ്പറും ഞാൻ വാങ്ങി.

ദാസേട്ടൻ : കുറച്ചു വൈകിയാണെങ്കിലും നന്നായി സാറേ.സാറും മേടോം തമ്മിൽ നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട്. അല്ലേടി…?

ശാന്തേച്ചി : പിന്നല്ലാണ്ട് ഞാൻ അത് അങ്ങോട്ട് പറയാൻ നിൽക്കുവായിരുന്നു.

ദാസേട്ടൻ ഒരു ചായക്കാശ് അധികം കിട്ടാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതായിരുന്നു. പക്ഷേ മമ്മിക്ക് കയർത്തു വന്നു. വന്ന കേറിയ ഉടനെ മുഷിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി മമ്മി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അല്ലേലും മമ്മി അങ്ങനെയാണ് മുഷിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ മാക്സിമം ശ്രമിക്കും.