Chapter Title : രുദ്രപ്രതാപം 11 [Jhon Clinton]

ആവി നേരെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.

ഞാൻ പതുക്കെ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ലക്ഷ്മി അമ്മ അതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി ഇരുന്നു. രണ്ടുപേരും എന്തൊക്കെയോ പതുക്കെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.

ആ ഗ്യാപ്പിൽ…

അശ്വതി നൈസായി വന്ന് എന്റെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ എന്റെ ചെവിയിലും മുടിയിലും ഒക്കെ കൈ ഓടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആദ്യം ഞാൻ അത് അധികം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

പക്ഷേ പെണ്ണ് നിർത്തുന്ന ലക്ഷണം ഇല്ല.

ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ മുടി കോതി വയ്ക്കും… പിന്നെ ചെവിയിൽ പിടിച്ച് കളിക്കും… ചിലപ്പോൾ വെറുതെ കവിളിൽ വിരൽ കൊണ്ട് തൊടും.

“ഡി…” ഞാൻ ഒന്ന് വിളിച്ചു.

“മ്മ്?”

അവൾ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ കണ്ണ് ചിമ്മി നോക്കി.

അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ “നിർത്ത്” എന്ന് പറയാൻ വന്നത് പോലും ഞാൻ വിഴുങ്ങി.

കാരണം… ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആണ് അവൾ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ എന്നോട് അടുപ്പം കാണിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് അവസാനം ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അതൊക്കെ സഹിച്ച് കഞ്ഞി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹാളിലെ അന്തരീക്ഷം പൂർണമായി മാറി.

എല്ലാവരുടെയും പേടി ഒക്കെ കുറയാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റും ചിരിയും കളിയും നിറഞ്ഞു.

അപ്പു മീനുവിനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി കളിപ്പിക്കുന്ന് … അർച്ചന ചേച്ചി അച്ഛനോട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു… ദിവ്യയും മായയും എന്നെ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ കാണിക്കുന്നു

ആ ശബ്ദങ്ങൾ എല്ലാം ചേർന്ന് വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു ജീവൻ തിരികെ വന്നതുപോലെ തോന്നി.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വീണ്ടും ഉറക്കം വരാൻ തുടങ്ങി.

“ഇപ്പൊ ഇങ്ങ് എഴുന്നേറ്റല്ലേ ഉള്ളു… അപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ഉറക്കമോ…”

ഞാൻ ഉള്ളിൽ ആലോചിച്ചു. കണ്ണുകൾ പോലും ചെറുതായി അടഞ്ഞുപോകുന്ന പോലെ തോന്നി.

അവസാനം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു.

“ഞാൻ കിടക്കാൻ പോവാ…”

എല്ലാവരോടും ആയി പറഞ്ഞു ഞാൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറി.

മുറിക്കുള്ളിലെ തണുത്ത നിശബ്ദത എന്നെ വീണ്ടും പൊതിഞ്ഞു.

ഞാൻ നേരെ പോയി ബെഡിലേക്ക് വീണു