Chapter Title : രുദ്രസേനൻ 3 [Abarijithan]

യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ ആയിരുന്നു കള്ളും പെണ്ണും ആഘോഷരാത്രികളും.... യുദ്ധത്തിൽ സൈന്യകാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനന്തം അത് മാത്രം ആയിരുന്നു..........

യുദ്ധം അവസാനിച്ച് രാത്രിയായിരിക്കുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ വിജയം തങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിലായതോടെ പടത്താവളം ആഹ്ലാദത്തിന്റെ മഹാസമുദ്രമായി മാറി. ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന വിജയക്കൊടികൾ കാറ്റിൽ പാറിക്കളിച്ചു. പടക്കങ്ങളുടെ വർണ്ണവെളിച്ചം രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു.

ചെണ്ടകളും മദ്ദളങ്ങളും വിജയത്തിന്റെ താളം മുഴക്കി. വീരന്മാർ വാളുകളുയർത്തി നൃത്തം ചെയ്തു. ചിലർ പാട്ടുപാടി, മറ്റു ചിലർ മദ്യം

നിറച്ച പാനപാത്രങ്ങൾ പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് വിജയത്തിന്റെ മധുരം നുകർന്നു. തീയിൽ ചുട്ടെടുത്ത മാംസവും വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങളും നീണ്ട മേശകളിൽ നിരന്നു. ചിരിയും ആർപ്പുവിളികളും പാട്ടും കൂത്തും കൊണ്ട് ആ രാത്രി ഉണർന്നുനിന്നു.

സൈന്യത്തലവന്മാരും പടനായകന്മാരും തങ്ങളുടെ വീരകഥകൾ അയവിറക്കി. ഓരോ വിജയവും ഓരോ വീരന്റെ പേരിൽ പുകഴ്ത്തപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ആ ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അധികാരകേന്ദ്രം ഒരാളായിരുന്നു.

രുദ്രസേനൻ!

വിശാലമായ തോളുകൾ, കട്ടിയുള്ള മീശ, ഗാംഭീര്യമാർന്ന മുഖം, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നോട്ടം. യുദ്ധഭൂമിയിൽ

അയാളുടെ സാന്നിധ്യം തന്നെ സൈന്യത്തിന് ആവേശമായിരുന്നു.

കോട്ടയുടെ പ്രധാന മുറ്റത്ത് സ്വർണപ്പണികളാൽ അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ അയാൾ ഇരുന്നു.

വലതുവശത്ത് സൈന്യാധിപന്മാർ. ഇടതുവശത്ത് രാജകീയ ഉദ്യോഗസ്ഥർ. മുന്നിൽ വിജയാഘോഷത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന സൈനികർ.

അതിനിടയിലാണ് കോട്ടയുടെ കൂറ്റൻ കവാടങ്ങൾ വീണ്ടും തുറന്നത്.

തുടർച്ചയായി തടവുകാരെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ആകെ നൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ട് പേർ.

എഴുപത്തിയെട്ട് പുരുഷന്മാർ.

അമ്പത്തിനാല് സ്ത്രീകൾ.

അവരിൽ ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ സൈനികരും സാധാരണ ഗ്രാമവാസികളും രാജകുടുംബത്തിലെ പരിചാരികമാരും പ്രായമായവരും യുവതികളുമുണ്ടായിരുന്നു.

യുദ്ധത്തിന്റെ ക്ഷീണം അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ചിലരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറിപ്പോയിരുന്നു. പലരുടെയും കൈകളിലും കാലുകളിലും