Chapter Title : സാഫല്യം [FF]

ഇയ്യെൻറ കയ്യീന്ന് മേടിക്കുട്ടോ. ഇങ്ങനൊരു മടിച്ചിപ്പെണ്ണ്, എണീറ്റ് കോളേജിൽ പോകെടീ. വാപ്പയുടെ നുള്ള് ചന്തിയിൽ തട്ടിയതോടെ ചാടിയെണീറ്റു. പിന്നെ പെട്ടന്നുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാണ്, ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞ് വാപ്പേരെ മുന്നിൽ ചെന്നു ചോദിച്ചു, വാപ്പാ എന്നെ കണ്ടാൽ സുന്ദരൻമാരൊക്കെ നോക്കില്ലേ ഇപ്പോൾ പോടീ അസത്തേ, നീയെൻറ കയ്യീന്ന് രാവിലെ തന്നെ വാങ്ങിക്കും. ദേ ഈ പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ ബേക്കില്ലാതെ വിട്ടാൽ കുടുമ്മത്തിന് ചീത്തപ്പേരുണ്ടാവുട്ടോ. നീ വേണ്ടാതീനം പറയാണ്ട് പോണുണ്ടോ ഐസൂ. അവൾക്കറിയാം ആരോടെങ്ങിനെ പെരുമാറണന്ന്, അവളേ ഈ സെയ്ദ് ഹാജീരെ മോളാ അല്ലേടീ? അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ് കൊടുക്കെൻറ വാപ്പച്ചീ. നീ മാത്രല്ലല്ലോ താഴെ രണ്ടെണ്ണമുണ്ടല്ലോ അവറ്റകളൊക്കെ എത്ര ഡീസൻറാന്ന് നോക്ക്? അവറ്റകള് ചെലപ്പോ, അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട ഉമ്മ പിണങ്ങും. അതേടീ നീ പറഞ്ഞാ, കേട്ടില്ലേ പുന്നാരമോൾടൊരു നാക്ക് നിങ്ങള് കൊണ്ടേ പഠിക്കൂ മനുഷ്യനേ. ഉമ്മ ചീത്ത പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ വാപ്പച്ചി കവിളത്തൊരു തട്ട് തട്ടി ചോദിച്ചു: എന്തിനാടീ നീ ആ പാവത്തിനെ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കണെ? ചുമ്മാതാ വാപ്പച്ചീ, ഉമ്മച്ചീടെ ദേഷ്യം ഇപ്പോ തീരും കാണണോ? ഞാൻ പതുങ്ങിച്ചെന്ന് ഉമ്മച്ചിയെ വട്ടനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉമ്മച്ചിക്കെന്നോട് ദേഷ്യായോ? അതോ പെണങ്ങിയോ? എനിക്കിങ്ങനെ കാണിക്കാൻ ഉമ്മച്ചിയല്ലേ ഉള്ളൂ? ഉമ്മച്ചിയുടെ കവിളിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. നീ രാവിലെ കൊഞ്ചാതെ നല്ല കുട്യായിട്ട് പോകാൻ നോക്ക് മോളേ. ഉമ്മച്ചി അലിഞ്ഞന്ന് ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നും മനസ്സിലായി. അതോടെ ഒരുമ്മ കൂടെ കൊടുത്ത് ഞാൻ ബേഗുമെടുത്ത് ഒരൊറ്റ പാച്ചിലായിരുന്നു, ഉമ്മച്ചീ, വാപ്പച്ചീ ഞാൻ എറങ്ങിട്ടോ, എടീ നിനക്ക് പൈസ വല്ലതും വേണോടീ? അത് ഞാൻ വാപ്പച്ചീരെ കീശേണെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഓടുന്നതിനിടെ പറഞ്ഞു. ബസ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ നല്ല തിരക്ക് ബസ്സ് വന്നിട്ട് കുറേ

സമയമായെന്നുറപ്പായി. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ബൈക്ക് വന്ന് നിന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ഒരാളോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു, ഇവിടെ അറയ്ക്കലെ സെയ്ദ് ഹാജീരെ വീടെവിടെയാ? ദേ ഇവിടുന്ന് കൊറച്ച് കൂടി നേരെ പോയാൽ ആദ്യത്തെ വളവിൽ നിന്ന് മൂന്നാമത്തെ വീടാണ്. ഹാ അവിടത്തെ കുട്ടിയാ ദാ നിൽക്കുന്നത്. അയാൾ എൻറടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. മിന്നുവല്ലേ? ആണെങ്കിൽ നിങ്ങളാരാ? ഞാൻ മഹി.