Chapter Title : സാവിത്രിയും ഉണ്ണിയും 1 [Adam]

ഒന്നിച്ച് കവിളിലേക്ക് ഒഴുകിയപ്പോൾ, സാവിത്രി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു, മുഖം തലയിണയിൽ പൂഴ്ത്തി അവൾ വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരം ഉണ്ണി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, മുറിയിൽ നിന്നും തേങ്ങലുകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അമ്മായിയമ്മ കാര്യങ്ങൾ തന്റെ രീതിയിൽ വിവരിച്ചു. പതിവുപോലെ, ആ തമാശക്കഥയിൽ അവരായിരുന്നു നിഷ്കളങ്കയും സഹാനുഭൂതിക്ക് അർഹയുമായ വ്യക്തി. ഉണ്ണിക്ക് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ, ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തുനോക്കാൻ അവനു ധൈര്യം തോന്നിയില്ല. ആ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിരാശയും അപമാനഭാരവും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പതുക്കെ, അവൻ സാവിത്രിയുടെ മുറിവാതിൽക്കൽ ചെന്നു. തുറക്കപ്പെടാത്ത വാതിലിന് പിന്നില്‍, തേങ്ങലുകൾ വിങ്ങലായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അടക്കിവെക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ചിരിയുമായി, സാവിത്രി ഉണ്ണിയെ നോക്കി. അവന്റെ കള്ളത്തരങ്ങളെ അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. അവൻ അമ്മായിയമ്മയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച്, പാതിരാാത്രി പലഹാരങ്ങൾ അടിച്ചുമാറ്റുന്നത് എല്ലാം അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, ആ വികൃതികളെ അവൾ ഒരുതരം കുസൃതിയായിട്ടേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.

"ഇതെന്താ, അങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?" ഉണ്ണി കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. പിന്നെ തമാശയെന്ന രീതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ്, മുറി മുഴുവൻ നടന്നു. തന്നെത്തന്നെ രസിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ചോദിച്ചു, "ശരിയായിട്ടുണ്ടോ ഈ ഡ്രസ്സ്?"

"ഉം", സാവിത്രി ലജ്ജയോടെ പിറുപിറുത്തു. കണ്ണുകളിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ച്, അവൾ ചോദിച്ചു, "ഇനി അത്താഴം വേണോ?"

"പറ്റില്ല..." ഉണ്ണി തൊണ്ട ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, ചേച്ചിയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കികൊണ്ട് തുടർന്നു, "പഠിപ്പിക്കലൊന്നും നടക്കില്ല... കഴിക്കാൻ തന്നേ വേണം..."

സാവിത്രിക്ക് ചിരി അടക്കാനായില്ല. അവൾ തന്റെ 'വിപ്ലവം' ആരംഭിച്ചു. അലമാരയുടെ പൂട്ട് തிறന്നു, അവൾ ഏതാനും പലഹാരപ്പൊതികളുമായി കട്ടിലിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.

ഉണ്ണി അവളുടെ അവിചാരിതമായ കുസൃതിയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.