Chapter Title : ❤️സഖി 12❤️ [സാത്താൻ?]

കുറിച്ചത്തിലുള്ള ഒരു ചിരി കൂടി നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്നും അറിയാത്തത് പോലെ ബൈക്ക് എടുക്കാനായി പോയ വിഷ്ണുവിനോടായി അവൾ അത് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു...

"അവൻ വന്നു അല്ലെ വിച്ചു 😈"

"ഹ്മ്മ് ഈ ദിവസം തന്നെ ആ വാർത്ത കാണണം എന്ന് ഒരു ആഗ്രഹം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു അത്കൊണ്ട് ഇത്രയും നാൾ അവനും ക്ഷമിച്ചു. പിന്നെ നീ പറയാറുള്ളപോലെ എപ്പോഴും ക്ഷമിച്ചും സഹിച്ചും ഒന്നും ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ ഐഷു, ഒരുപാട് ക്ഷമിച്ചു അതിലേറെ ഞാനും നമ്മൾ എല്ലാവരും സഹിച്ചു, അനുഭവിച്ചു ഇനി അതൊക്കെ അവർ അറിയും പ്രിയപ്പെട്ടവർ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ ആരും ഇല്ലാതാവുന്നതിന്റെ ഒക്കെ വേദന ആ ഏകാന്തത അനുഭവിപ്പിച്ചിരിക്കും ഞങ്ങൾ 😈😡"

അവൾക്ക് മറുപടിയെന്നവണ്ണം അവൻ അത് പറയുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന വികാരങ്ങൾക്ക് പുറമെ പക എന്നൊരു വികാരം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

**************************************

"ഡാ വേഗം എല്ലാം റെഡി ആക്കണം അവൻ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങ് വരും "

അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അടക്കിയ അസ്ഥി തറക്ക് മുന്നിൽ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള പന്തലിൽ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഹബീബിനോടായി ആഷിക് പറഞ്ഞു .

"ഇവിടെ എല്ലാം സെറ്റ് ആണ്, പിന്നെ ഇപ്പോഴെങ്കിലും അവന് ഇത് തോന്നിയത് നന്നായി എത്ര നാൾ എന്ന് വെച്ചാ ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് "

"ആ അത് തന്നാ പറഞ്ഞെ ഇനി ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ആ പുല്ലന്റെ മൂഡ് മാറാതെ ഇരുന്ന മതിയായിരുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ സീനിയർ ആയിട്ട് പഠിച്ച ജിബിനെ നിനക്ക് ഓർമയില്ലേ?"

"ആ മറ്റേ നരമ്പ് രോഗി അല്ലെ? "

"ആ അവൻ തന്നെ കുറച്ചു ദിവസമായിട്ടു മിസ്സിംഗ്‌ ആയിരുന്നു, ഇന്നലെ എവിടെയോ ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് നിന്നും ബോഡി കിട്ടി എന്നൊക്കെ ന്യൂസ്‌ കണ്ടിരുന്നു "

"വല്ല ഉഡായിപ്പിലും പോയി പെട്ടുകാണും ആ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആവട്ടെ അവന്റെ ഒന്നും ഒരു കാര്യവും കേൾക്കാൻ പോലും സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല "

"ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്നെ ഉള്ളു... അല്ല ഓർഫെജിലേക്ക് ഭക്ഷണം ഒക്കെ ആരാ ഏർപ്പാട് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്?"

"അതൊക്കെ മഹാദേവൻ സാർ ആണെന്നാ പറഞ്ഞെ എല്ലാം