Chapter Title : സന്ധ്യ

വിരലൂരിമാറ്റിയപ്പോള്‍ പൂര്‍വസ്ഥിതിയിലായ ഷഡി പഴത്തെ പൂറിനുള്ളില്‍ ഭദ്രമാക്കി ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ഗോപിയേട്ടന്റെ പിറകെ ഞാന്‍ ബസ്സിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ആള്‍ക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു.

പുറത്തു മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും കുടയുടെ ഉള്ളില്‍ ചേര്‍ന്ന് നടന്നു. എനിക്ക് വേച്ചുവേച്ചേ നടക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പൂറിനകത്തൊരു പഴവുംവച്ച് ഏതു പെണ്ണിനാണ് നടക്കാന്‍പറ്റുക. ഗോപിയേട്ടന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചുതൂങ്ങി എങ്ങിനെയോ അടികള്‍ വച്ചു. ഞാന്‍ ആവുന്നത് മുക്കി നോക്കി, പുറത്തേക്കു ചാടിക്കാന്‍ – ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. ഒരു കുണ്ണയും ഇതുവരെ പൂര്‍ണ്ണമായി കടന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാത്ത ആ അരുമപൂറിന്റെ ഇറുകിയ ഭിത്തികളെ വകഞ്ഞു പുറത്തേയ്ക്കുവരാന്‍ ആ പഴത്തിനായില്ല. മദജലം കൊണ്ട് കുതിര്‍ന്ന എന്റെ പുത്തന്‍ ഷഡിയുടെ ഇറുക്കം അത്തരത്തിലുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളെയും ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തു. ഭാഗ്യം, മഴയും ഇരുട്ടും ആയത്. നാട്ടുവഴി പൂര്‍ണമായും വിജനമാണ്.

“നീയെന്താ സന്ധ്യേ വല്ലാതെ നടക്കുന്നത്, വയ്യായ്ക വലതും ഉണ്ടോ?”
ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. എന്റെ നവവരനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും. ബസ്സില്‍ വച്ച് ഏതോ കിളവന്‍ തന്റെ നവവധുവിന്റെ പൂറ്റില്‍ പഴം കയറ്റി വിട്ടിരിക്കുകയാണെന്നോ? ഗോപിയേട്ടന്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പ്രതികരണമോര്‍ത്ത്‌ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു വെള്ളിടി പാഞ്ഞു.
“എനിക്ക് മുള്ളാന്‍ മുട്ടിയിട്ടു വയ്യ ഗോപിയേട്ടാ…”

തളര്‍ച്ചയോടെ ഗോപിയേട്ടന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അങ്ങിനെ ഒരു കള്ളം എങ്ങിനെയോ നാവിന്‍ തുമ്പില്‍ വന്നത് രക്ഷയായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.
ഗോപിയേട്ടന്‍ ചിരിച്ചു;

“ഹാ, അതിനാണോ ഈ വിമ്മിഷ്ടം. ഇപ്പോ ഈ ഇടവഴിയില്‍ ആരാ ഉള്ളത്. വാ, അങ്ങോട്ട്‌ ആ സൈഡിലോട്ടു