Chapter Title : സന്ധ്യ

ചെയ്തു. ഭാഗ്യം, മഴയും ഇരുട്ടും ആയത്. നാട്ടുവഴി പൂര്‍ണമായും വിജനമാണ്.

“നീയെന്താ സന്ധ്യേ വല്ലാതെ നടക്കുന്നത്, വയ്യായ്ക വലതും ഉണ്ടോ?”
ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. എന്റെ നവവരനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും. ബസ്സില്‍ വച്ച് ഏതോ കിളവന്‍ തന്റെ നവവധുവിന്റെ പൂറ്റില്‍ പഴം കയറ്റി വിട്ടിരിക്കുകയാണെന്നോ? ഗോപിയേട്ടന്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പ്രതികരണമോര്‍ത്ത്‌ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു വെള്ളിടി പാഞ്ഞു.
“എനിക്ക് മുള്ളാന്‍ മുട്ടിയിട്ടു വയ്യ ഗോപിയേട്ടാ…”

തളര്‍ച്ചയോടെ ഗോപിയേട്ടന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അങ്ങിനെ ഒരു കള്ളം എങ്ങിനെയോ നാവിന്‍ തുമ്പില്‍ വന്നത് രക്ഷയായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.
ഗോപിയേട്ടന്‍ ചിരിച്ചു;

“ഹാ, അതിനാണോ ഈ വിമ്മിഷ്ടം. ഇപ്പോ ഈ ഇടവഴിയില്‍ ആരാ ഉള്ളത്. വാ, അങ്ങോട്ട്‌ ആ സൈഡിലോട്ടു നിന്നിട്ട് മുള്ളിക്കോ”
“അയ്യേ, എനിക്ക് വയ്യാ…”
“സാരമില്ല പെണ്ണെ. ഇത് വഴി ആരും വരില്ല. നീ വാ…”
“വേണ്ട വേണ്ട, എങ്കില്‍ ഗോപിയേട്ടന്‍ ഇവിടെ നില്‍ക്ക്. ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളാം…”

“ഹ, മഴ പെയ്യല്ലേ. ഞാനും വരാം. ഇഴജന്തുക്കളും കാണും”
“വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞില്ലേ. ഗോപിയേട്ടന്‍ ഇവിടെ നിലക്ക്. ആരേലും വരാണെങ്കില്‍ പറയണേ. നാണംകെടുത്തല്ലേ…”
ഞാന്‍ ചാറ്റമഴയിലൂടെ നാട്ടുവഴിയുടെ വശത്തുള്ള വാഴത്തോട്ടത്തിലെ പൊന്തയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പയ്യെ ഇറങ്ങി.
“അധികം ഉള്ളിലേക്ക് പോകേണ്ട കേട്ടോ…” പിന്നില്‍ നിന്നും ഗോപിയേട്ടന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന രണ്ടു വാഴകളുടെ ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഇലകളുടെ മറവില്‍, പൂര്‍ണ്ണമായ ഇരുട്ടില്‍, ഗോപിയേട്ടന് ഒട്ടും കാണില്ലെന്ന് ഉറപ്പായ ഇടത്ത് ഞാന്‍ നിന്നു. ചുരിദാര്‍ ബോട്ടത്തിന്റെ കെട്ടഴിച്ച് അതും ഷഡിയും തുടയിലൂടെ മുട്ടിലേക്ക് ഉരിഞ്ഞു വച്ചു. പിന്നെ ടോപ്പിന്റെ പിന്‍ഭാഗവും തറയിലെ മഴനനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ വീഴാതെ മുന്നിലേക്കെടുത്ത് പിടിച്ചതിനു ശേഷം കാലുകള്‍ വിടര്‍ത്തി കുന്തിച്ചിരുന്നു. തുടയിടുക്ക് വിടരുമ്പോള്‍ പഴം താനേ പുറത്തേയ്ക്ക് വരും എന്ന് കരുതിയ എനിക്ക് തെറ്റി. ഇറുകിയ പൂര്‍ഭിത്തികള്‍ അതിനെ സുരക്ഷിതമായി ഉള്ളില്‍ തന്നെ പരിരക്ഷിച്ചു. ഞാന്‍ എന്റെ ഇടതു കൈ താഴേക്ക്‌ കൊണ്ട് പോയി. മുറുകിയിരിക്കുന്ന പൂര്‍ദളങ്ങളുടെ നേര്‍ത്ത വിടവിലൂടെ തിങ്ങിഞെരുങ്ങി പഴത്തിന്റെ കടയ്ക്കലെ തണ്ട് മാത്രം അല്‍പ്പം പുറത്തേക്ക് തള്ളിനില്‍ക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു.