Chapter Title : ഷജ്നാമെഹ്റിൻ 2

വീണ പ്രതീതിയാണുണ്ടായത്.

ദേവിക രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് പെട്ടെന്ന് ഷജ്നയെ‌ കൂട്ടി മുറിയിൽ കയറി.

"മോളേ ഞാൻ..."

ദേവിക കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ തേങ്ങി.

ഷജ്നയ്ക്കും കരച്ചിലടക്കാൻ‌ കഴിഞ്ഞില്ല.

പാവം കൂട്ടുകാരികൾ‌ ഹൃദയം‌ പൊട്ടിക്കരയുന്നത് കണ്ട് സാവിത്രിക്കും സുഹറാക്കും ചങ്ക് പിടച്ചു.

'മോളെ ഞാനാ പുസ്തകമെടുത്തിട്ടുണ്ട്'

ഷജ്ന ചെവിയിലിത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവിക്ക്‌ വീണ്ടും കരച്ചിലടക്കാനാവാതെ അവളെ വിട്ട് കട്ടിലിൽ കമിഴ്ന്ന് കിടന്നു.

ഷജ്നയ്ക്കും ദേവികയ്ക്കും വെറുമൊരു‌ രതിമുറിഞ്ഞതിന്റെ വേദനയായിരുന്നില്ല...മറിച്ച്, ലോകത്ത് തന്റെ കൂട്ടുകാരിയില്ലാത്തൊരു ജീവിത്തെപ്പറ്റി ദേവികയും ഷജ്നയും ചിന്തിച്ചിട്ടു പോലുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

"...ഞാൻ പോട്ടേ..."

ഷജ്ന കട്ടിലിൽ കിടന്ന ദേവികയോട് ഇത് പറഞ്ഞ് ഉമ്മച്ചിക്കൊപ്പം യാതയായി.

പടിപ്പുരയിൽ നിന്ന് അറ വരെ കൈപ്പിടിച്ച് കൊണ്ട് വന്ന കൂട്ടുകാരി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തലയുയർത്തി ചെറുതായനക്കി സമ്മതം മൂളി.

"പതിനഞ്ച് വയസ്സായി പെണ്ണിന് കെട്ടിക്കാറായിട്ടും ഇങ്ങനെ കുട്ട്യേൾടെ പോലെ കരയല്ലേ"

അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ സുഹറയ്ക്കൊപ്പം നടന്ന് വീടെത്തിയപ്പോൾ ഫോൺ റിംഗ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സുഹറ ഓടിപ്പോയി ഫോണെടുത്ത് അവളുടെ അപ്പഴത്തെ അവസ്ഥ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു.

"പോടവ്ടുന്ന്"

അപ്പുറത്ത് നിന്ന് എന്തോ കളിയാക്കൽ വന്നിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് ഷജ്നയ്ക്കും മനസ്സിലായി.

ഷജ്ന ഫോൺ വാങ്ങി ഒന്ന് സംസാരിച്ചെന്ന് വരുത്തി മുറിയിൽ പോയി കതകടച്ച്‌ കിടന്നു.

"മഗ്'രിബിന്റെ നേരായിട്ടും കിടന്നുറങ്ങല്ലേ എണീക്ക് ഷാജൂ"

നന്നായുറങ്ങിയ ഷജ്നയ്ക്ക് സങ്കടം കുറഞ്ഞുവെന്ന് തോന്നി.

"അള്ളാ" അവൾ ക്ലോക്കിൽ നോക്കി അസർ ഖളാആയിട്ടില്ല.

അവൾ പെട്ടെന്നെണീറ്റ് വുളു എടുക്കുമ്പോഴാണ് ദേവികയുമായി കുറച്ച് മുൻപ് നടന്നത് മനസ്സിൽ വന്നത്.

അവളത് നിർത്തി പെട്ടെന്ന് തന്നെ മൂന്ന് വട്ടം നിയ്യത്ത് വെച്ച് കുളിച്ചിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും‌ ബാങ്ക് വിളിച്ചിരുന്നു.

രണ്ട് വക്ത് നിസ്ക്കാരവും