Chapter Title : ശുഭ പ്രതീക്ഷ -2 [പാവം പെണ്ണ്]

ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഞാൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത കൊട്ടാരം ഞാൻ തന്നെ തള്ളിത്തകർത്തല്ലോ...? "മാഷിന് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു എന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ..., മാപ്പ് പറഞ്ഞാൽ തീരുന്ന തെറ്റാണല്ലോ നടന്നത് അല്ലേ?" അവൾ എന്റെ കണ്ണിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ പോലും നോക്കാൻ കൂട്ടക്കാതെ പറഞ്ഞു. "മതി ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണ്, ഒരിക്കൽ പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റ്. ഇങ്ങനെ ഒരു തെറ്റ്കാരനെ കാണാൻ ഇനി ആരും ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട. എനിക്ക് ആരെയും കാണണ്ട. ഞാനപരാധിയാണ് പെണ്ണ് പിടിയനാണ്, എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ല. പൊക്കോ എങ്ങോട്ട് ആണെന്ന് വെച്ചാൽ പോലിസ് സ്റ്റേഷനിലോ, നൗഷാദ് ഇക്കയോടൊ ആരോടാണെന്ന് വെച്ചാൽ പോയി പറഞ്ഞോ. അവർ തല്ലുമായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ തല്ലി കൊല്ലുമായിരിക്കും പക്ഷെ നിന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു അപരാധിയെ പോലെ നിൽക്കുന്നതിലും ഭേദം അങ്ങ് മരിക്കുന്നതാണ്." എന്റെ മുഴുവൻ ദേഷ്യവും സങ്കടവും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. "മാഷേ..." കുറച്ചു സമയത്തെ നിശബ്ദതക്ക് ശേഷം നാദിയ വിളിച്ചു. "വേണ്ട എനിക്ക് ആരുടെയും ഒന്നും കേൾക്കണ്ട, ഇനി നിന്നെ എനിക്ക് കാണുകയും വേണ്ട..." ഞാൻ ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. "മാഷേ ഞാൻ അങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിച്ചതിൽ ഉള്ള ദേഷ്യത്തിന് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു എന്ന് വച്ച് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പിണങ്ങല്ലേ?" അവൾ എന്നെ സമദാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു. "വേണ്ട ഞാൻ ചീത്തയാണ് നിന്നെ പോലെയുള്ള നല്ല കുട്ടികൾക്ക് കൂട്ടുകൂടാൻ കൊള്ളില്ല" എന്റെ അടുത്ത് കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്ന അവളെ നോക്കാതെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"മാഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിന് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു എന്ന് വെച്ച്. അതൊന്നും മനസ്സിൽ വെക്കല്ലേ