Chapter Title : ശ്യാമയും സുധിയും 5 [ഏകൻ]

"

"അല്ല. നല്ല വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നോട് സിസ്റ്റർ എല്ലാം പറഞ്ഞു. അതും ഞാൻ കാരണം അല്ലേ..? " അതും പറഞ്ഞു ശ്യാമ വീണ്ടും കരഞ്ഞു

"ശ്യാമയുടെ കണ്ണിലാണോ കോർപറേഷൻ വാട്ടറിന്റെ കണക്ഷൻ. എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞു കണ്ണീർ ഒലിപ്പിക്കാൻ.

ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയെട്ടെ.. കരഞ്ഞാൽ അതിനെ സമയം കാണു. നമ്മൾ കരയുന്നത് കണ്ടാൽ മറ്റുള്ളവർ ചിരിക്കും. നമ്മുടെ കരച്ചിൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ. അവർ നമ്മുടെ തലയിൽ കയറും. നമ്മൾ അതിന് ഇടയാക്കരുത്. എന്ത് വന്നാലും ചിരിക്കണം കേട്ടോ.."

"മ് "

ശ്യാമ മൂളി.

" സമയം എന്തായി. " സുധി ചോദിച്ചു.

"ആറു മണി ആയി." ശ്യാമ പറഞ്ഞു.

"ആറു മണി ആയോ. എന്നിട്ടാണോ ശ്യാമ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്..? വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ഒരുപാട് സമയം ആകില്ലേ. ?"

"അത് സാരമില്ല അപ്പു ഏട്ടാ. പക്ഷെ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്...? വീട്ടിൽ അമ്മ തനിച്ചാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ അപ്പു ഏട്ടന് കൂട്ടായി...... .. "

ശ്യാമ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ സുധി പറഞ്ഞു.

"അത് സാരമില്ല. ശ്യാമ പോയിക്കോ എനിക്ക് പ്രശ്നം ഇല്ല. ഇനി എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ സിസ്റ്റർമാർ ഉണ്ടല്ലോ..? ഞാൻ അവരെ വിളിച്ചോളാം. "

"അപ്പോൾ ഭക്ഷണം..? ചോറ് കഴിക്കാൻ ?"

"അതിനും ഞാൻ സിസ്റ്ററെ വിളിച്ചോളാം. "

"എന്ത് ..? ചോറ് വാരി തരാനോ..?"

സുധി ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

"അല്ല. കുറച്ചു കഞ്ഞിയും പയറും വാങ്ങി തരാൻ . അതാകുമ്പോൾ എനിക്ക് കോരി കുടിക്കാമല്ലോ.."

ശ്യാമ ചിരിച്ചു.