Chapter Title : സുനിത [Smitha]

അവളുടെ പിമ്പില്‍ ചെന്നു നിന്ന് അവന്‍ വിളിച്ചു. അവള്‍ മുഖം വെട്ടിച്ച് അവനെ പെട്ടെന്ന് നോക്കി.

“ആന്‍റിയൊ?”

അവളുടെ സ്വരത്തില്‍ ക്രുദ്ധതയുണ്ടായിരുന്നു.

“ആ ബുക്കില്‍ നീ എനിക്ക് തന്ന വേഷം ആന്റീടെ അല്ലല്ലോ...”

“ആന്‍റി ഞാന്‍...”

അവന്‍ അവളുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു. സുനിത പിടി വിടുവിച്ചില്ല.

“എന്തൊരു കലികാലമാണ് എന്‍റെ ഭഗവാനെ!”

അവള്‍ വിലപിക്കുന്ന സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

“മക്കളെ നിങ്ങടെ തലമുറേലേ പിള്ളേര്‍ക്ക് മൊത്തം തലതിരിവാണോ? ഇതിനെയൊക്കെ ഞാന്‍ എന്ത് പേരിട്ടാ വിളിക്കേണ്ടേ?”

ഡെന്നീസിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നത് അവള്‍ കണ്ടു. ഉള്ളില്‍ ഒരു നോവ്‌ അപ്പോള്‍ അവള്‍ അറിഞ്ഞു.

“മോനെ നിന്നോട് എനിക്ക് ഒത്തിരി നന്ദിയുണ്ട്, കടപ്പാടുണ്ട്..അതൊക്കെ നീ ഇങ്ങനെ...”

“ആന്‍റി...”

അവളുടെ കയ്യില്‍ അമര്‍ത്തി അവന്‍ തുടര്‍ന്നു.

“ഞാന്‍ അങ്ങനെ ആന്‍റിയെപ്പറ്റി ഡയറീല്‍ എഴുതീത് രണ്ട് കൊല്ലം മുമ്പാ...റൌഡി റപ്പായി ആന്‍റിയെ കേറിപ്പിടിച്ചത് എന്നാ? ഒരു കൊല്ലം പോലും ആയില്ല..അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അത് മൊതല്‍ എടുക്കുവാരുന്നോ?”

സുനിതയ്ക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ പറ്റിയില്ല.

“എടാ ഇതൊന്നും ലോകത്ത് നടക്കില്ല..കേട്ട്യോന്മാരെ ഉഷ്ടമില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ വേറെ ആണുങ്ങളെ തേടിപ്പോകുവാരിക്കും...പക്ഷെ നിന്‍റെ പ്രായത്തിലെ ഒരു ചെക്കന്‍റെ പിന്നാലെ ഒരു മുതിര്‍ന്ന പെണ്ണ്! അതും നിന്‍റെ അത്രേം പ്രായമുള്ള ഒരു ചെക്കന്‍റെ അമ്മ! കെട്ട്യോനെ കണ്‍കണ്ട ദൈവത്തെപ്പോലെ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു ഭാര്യ! ഡെന്നീസെ നടക്കില്ല...”

ഡെന്നീസ് അടുതെത്തി അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു. അതവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവള്‍ ശാന്തത വെടിയാതെ നിന്നു.

“നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ചെറുക്കനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതില്‍ അല്ലേല്‍ ഒരുമ്മ കൊടുക്കുന്നതില്‍ തെറ്റൊന്നും ഞാന്‍ കാണുന്നില്ല...”

സുനിത അക്ഷോഭ്യയായി പറഞ്ഞു. അവന്‍റെ അരക്കെട്ട് തന്‍റെ അരക്കെട്ടിനോട് കൂടുതല്‍ മുട്ടിഞെരിയുന്നത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവള്‍ ദേഹം അകത്തി.

“ഞാന്‍ എന്‍റെ മോനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാറുള്ളതാ, ഉമ്മ കൊടുക്കാറുള്ളതാ! അവനും നീയും തമ്മില്‍ എനിക്ക് ഒരു വ്യത്യാസോം ഇല്ല...”

“എന്നാ എന്നെ ഒന്നുമ്മ വെക്ക്...”

അവന്‍ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അവന്‍റെ ചോദ്യത്തിലെ ട്യൂണ്‍ കേട്ട് അവളൊന്നു ചിരിച്ചു.

“ഉമ്മ തന്നാ മര്യാദക്ക് അവടെ പോയി ഇരിക്കുവോ?”

“ഇല്ല കെട്ടിപ്പിടിച്ചോണ്ട് നിക്കും. ആന്‍റി അല്ലെ പറഞ്ഞെ, കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതില്‍ പ്രോബ്ലം ഇല്ലന്ന്...”