Chapter Title : സുനിത [Smitha]

പിള്ളേരെ! എന്നിട്ട് കാര്യം പറ! നിങ്ങള് എന്നാ മാധവേട്ടനെ തല്ലീത്? എവിടെ വെച്ച്? തല്ലാനുള്ള കാരണം?”

“എന്‍റെ അമ്മെ, അന്ന് മാധവേട്ടന്‍ കള്ളും കുടിച്ച് അമ്മേനെ വേണം എന്നും പറഞ്ഞു വന്നില്ലേ? അതെല്ലാം ഡെന്നീസ് പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ടാരുന്നു...അന്ന് തന്നെ അവനെന്നേം വിളിച്ചോണ്ട് പോയി...ഞാന്‍ ചുമ്മാ സഹായി ആയി പോയതെ ഉള്ളൂ... ഒരാഴ്ച്ച മാധവമ്മാമന്‍ ശരിക്കും മൂത്രം ഒഴിച്ചിട്ടില്ല കേട്ടോ...മാത്രമല്ല സന്തനോല്‍പ്പാദന യന്ത്രം ഇനി പ്രവര്‍ത്തന ക്ഷമമാകുമോ എന്നും സംശയവാ...ആശൂത്രി കെടക്കുമ്പം ഏതോ പാസ്റ്റര്‍ എന്നും വന്ന് ഭയങ്കര ഉപദേശോം...ഉപദേശം കേട്ടു കേട്ട് മാധവമ്മാമന്റെ കണ്ണില്‍ ഇപ്പം വെള്ളം ഇല്ല..അത് പോലത്തെ കരച്ചില്‍ ആരുന്നു.....ഒടനെ തന്നെ മാധവമ്മാമനെ പാസ്റ്റര്‍ മാധവന്‍ എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരും...”

സുനിത ആരാധന നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഡെന്നീസിനെ നോക്കി.

“അമ്മ വീണു അച്ഛാ...”

അത് കണ്ട് പ്രശാന്ത് പറഞ്ഞു.

“പോടാ ഒന്ന്...”

സുനിത മകനെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി.

“എന്നുവെച്ചാ ഇതുപോലത്തെ സിറ്റുവേഷനില്‍ നിന്ന് എന്നെ ആദ്യവായിട്ടല്ലേ ഡെന്നീസ് എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നെ! നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ എന്‍റെ മോനാ ഇവനും...”

ആ വാക്കുകള്‍ ഡെന്നീസിനെ സ്പര്‍ശിച്ചു എന്ന് തോന്നു. അവന്‍റെ കണ്ണില്‍ നീര്‍ പൊടിഞ്ഞു.

“ആ ഇനി രക്ഷയില്ലടാ...”

പ്രശാന്ത് ചിരിച്ചു.

“അമ്മ നിന്നെ മോനാക്കി...സ്വന്തം അമ്മമാരെ ലൈന്‍ അടിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം നമുക്കില്ല കേട്ടോ...”

സുനിത അവന്‍റെ നേരെ കയ്യോങ്ങി.

“നീയിങ്ങു വന്നെ,”

പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓര്‍ത്ത് സുധാകരന്‍ സുനിതയോട്‌ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു.

“എന്താ സുധിയേട്ടാ?”

“എന്താന്നോ?”

സ്വരം കടുപ്പിച്ച് അയാള്‍ അവളെ നോക്കി.

“ആ എന്താ? എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല സുധിയേട്ടാ...”

“സുനിതെ നീ കളിക്കരുത് കേട്ടോ...”

അവള്‍ ഒന്നും മനസ്സിലകാതെ അയാളെ നോക്കി.

“എടീ നീയല്ലേ പറഞ്ഞെ ഓപ്പോളേ തല്ലാതിരിക്കാന്‍ മാധവേട്ടനെ കാണാന്‍ നീ പോയെന്ന്! മാധവേട്ടന്‍ ഭയങ്കരമായി സുഖിപ്പിച്ചു, മാധവേട്ടന്റെ വലുതാ, മാധവേട്ടനെ വിളിച്ചോണ്ട് വാ...എന്നൊക്കെ...”

“ഞാനോ?”

അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സുധാകരനെ നോക്കി.

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞെന്നോ? എപ്പോ പറഞ്ഞു? നിയ്ക്കൊന്നും ഓര്‍മ്മ്യില്ല്യ!”

“എപ്പ പറഞ്ഞെന്നോ, എടീ നമ്മള് ബെഡ്റൂമില്‍...”

അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാള്‍ സംശയത്തോടെ വെളിയിലേക്ക്