Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

പാതകളിലൂടെ സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ബൈക്ക് പറപ്പിച്ചു.

ആ വിജനതയിൽ മറ്റാരും കേൾക്കാനില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി:

​സാം: "നോക്കൂ നതാഷാ... ഈ രാത്രി നിന്റേതാണ്! എന്റെ ചായങ്ങൾക്കും കാൻവാസിനും വേണ്ടി ദൈവം എനിക്ക് തന്ന വിരുന്നാണ് നീ! നിന്റെ ഈ ഉടലിനെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു... നിന്റെ ഈ ഭയത്തെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു!"

​സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയപ്രകടനം കേട്ട് നതാഷയ്ക്ക് ആദ്യം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും, പതുക്കെ അവളിലും ആ ഭ്രാന്ത് പടരാൻ തുടങ്ങി.

അവൾ സാമിന്റെ മുതുകിൽ മുഖം അമർത്തി, ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.

തന്റെ അന്തസ്സും ജോലിയും ഭർത്താവും എല്ലാം ആ സ്പീഡിൽ പിന്നിലാകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.

ആ തണുത്ത കാറ്റും സാമിന്റെ ഗന്ധവും അവളെ ഒരു ലഹരിപോലെ പിടികൂടി.

​നതാഷ: (കാറ്റിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു) "സാം... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു... പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് നിർത്താൻ തോന്നുന്നില്ല!"

​ബൈക്ക് വളവുകൾ തിരിയുമ്പോൾ നതാഷയുടെ ഉടൽ സാമിനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു.

ആ ഒഴിഞ്ഞ വഴികളിലെ മരങ്ങൾ ഇരുവശത്തേക്കും അതിവേഗം ഓടിമറഞ്ഞു.

സാം തന്റെ വീടിന്റെ വഴിയിലേക്ക് ബൈക്ക് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ നതാഷ അറിഞ്ഞു, അവൾ തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ 'സുതാര്യമായ തടവറ'യുടെ വാതിൽ ഭേദിച്ച് പുറത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന്.

​ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ഗർജ്ജനം ആ വിജനവീഥികളെ നടുക്കി.

നതാഷ സാമിന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ മുതുകിൽ അമർന്നിരുന്നു.

അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു തരം വന്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ആ കാറ്റിൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സാം തന്റെ ആക്സിലറേറ്റർ ആഞ്ഞു തിരിച്ചപ്പോൾ