Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

കറിച്ചട്ടിയിൽ തവി ഇളക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവപ്പെട്ടു.

​പാചകത്തിനിടയിൽ സാം അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.

ആ സ്പർശനത്തിൽ മാത്യുവിന്റെ ക്രൂരതയല്ല, പകരം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹമാണ് നതാഷയ്ക്ക് തോന്നിയത്.

അവൾ അവനെ തടഞ്ഞില്ല. പകരം, ആ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചാഞ്ഞു നിന്നു.

​നതാഷ: "സാം... എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടിയായിരുന്നു... ജീവിതം തീർന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതിയതാ."

​സാം: "പേടിക്കണ്ട നതാഷാ... നിന്റെ ആ പഴയ ജീവിതം ആ വലിയ വീടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ അവസാനിച്ചു. ഇനി നീ ഇവിടുത്തെ കിളികളെ പോലെ സ്വതന്ത്രയാണ്."

മാത്യു തന്റെ പാപങ്ങളുടെ ഭാരവുമായി ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ തനിച്ച് ഉറക്കം കിട്ടാതെ കിടക്കുമ്പോൾ, നതാഷ തന്റെ വേദനകളെ പ്രണയത്തിൽ അലിയിച്ചു കളയുകയായിരുന്നു.

​അടുക്കളയിലെ കുഞ്ഞു മേശയ്ക്ക് ഇരുവശവും ഇരുന്ന് അവർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നതാഷ ഉണ്ടാക്കിയ വിഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി രുചിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം വിരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൈപ്പുണ്യം അയാൾ ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

​സാം: "ഫുഡ്‌ കൊള്ളാലോ നതാഷാ... അപ്പൊ വെച്ചു വിളമ്പാനൊക്കെ അറിയാം അല്ലെ! ഞാൻ കരുതിയത് ഡോക്ടർക്ക് ചെക്കപ്പ് ചെയ്യാൻ മാത്രമേ അറിയാവൂ എന്നാണ്."

​സാമിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ട് നതാഷ അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരിയോടെ അയാളെ നോക്കി.

​നതാഷ: "നീ എന്താ മോനെ കരുതിയത്? ഹഹ... എന്നെ അത്ര പുച്ഛിക്കണ്ട കേട്ടോ. വേണമെങ്കിൽ ഇനിയും ഐറ്റംസ് ഞാൻ ഇറക്കും!"

ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ് അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്നു കഴിക്കുമ്പോൾ, ആ ചെറിയ വീടിനുള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നിരുന്നു.

​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു കൈ കഴുകി വരുമ്പോൾ സാമിന്റെ മുഖം പതുക്കെ ഗൗരവത്തിലായി. അയാൾ നതാഷയെ നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​സാം: "അല്ല.. ഇനി എന്താ പരിപാടികൾ? ഇങ്ങനെ ഇവിടെ തന്നെ താമസിക്കാനാണോ പ്ലാൻ?"

​ആ ചോദ്യം കേട്ടതും നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു.

തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അവൾ അപ്പോഴും വ്യക്തമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. സാമിന്റെ വാക്കുകളിൽ താൻ ഒരു ഭാരമാണോ എന്ന തോന്നൽ അവളിൽ പെട്ടെന്ന് ഉണർന്നു.