Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

​നതാഷ: "അതെന്താ സാം.. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിനക്ക് എന്തേലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടോ?"

​സാം: (ഗൗരവത്തിൽ) "ഉം... എനിക്ക് നല്ല ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്..."

​അതുകേട്ടതും നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മാത്യുവിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പ്രഹരമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു:

​നതാഷ: "ഓഹോ.. അങ്ങനെയാണോ? എങ്കിൽ ഇപ്പോ തന്നെ ഞാൻ ഇറങ്ങിയേക്കാം. ആർക്കും ഒരു ഭാരമായി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല!"

​അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ട് അവിടെനിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും സാം അവളുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.

ഒരൊറ്റ വലിച്ചിൽ... അടുത്ത നിമിഷം നതാഷ സാമിന്റെ മടിയിലേക്ക് വീണു. അയാൾ അവളെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

​സാം: "വിടില്ല നതാഷാ ഇനി നിന്നെ എങ്ങോട്ടും... നിന്നെ നോക്കി ഇങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എനിക്ക് എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ?"

​അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ വല്ലാത്ത തിളക്കവും തീവ്രമായ സ്നേഹവും നതാഷ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു ആ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. മാത്യുവിന്റെ ആഡംബര കസേരകളേക്കാൾ അവൾക്ക് സുഖം നൽകിയത് സാമിന്റെ ഈ മടിത്തട്ടായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, സാമിന്റെ ആ നെഞ്ചിലെ സ്പന്ദനങ്ങളിൽ പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപത്തെ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ അന്ത്യശ്വാസത്തിന്റെ താളമുണ്ടോ എന്ന് അവൾ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞു സാമിന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ മഞ്ഞവെളിച്ചം പടർന്നു നിന്നു.

സാം തന്റെ പെയിന്റിംഗ് സാമഗ്രികളും വലിയൊരു ക്യാൻവാസും ആ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

അയാൾക്ക് നതാഷയെ തന്റെ പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണമായിരുന്നു.

അധികം വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരാത്തതിനാൽ ​സാമിന്റെ ഓവർസൈസ് ആയ ഒരു ഷർട്ടും തന്റെ ബാഗിൽ കുത്തിക്കയറ്റിയ ഒരു പാവാടയുമായിരുന്നു നതാഷയുടെ വേഷം.

അയാൾ അവൾക്ക് ഒരു പോസ് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ബെഡിൽ കാൽ മുട്ട് മടക്കി, കൈകൾ മടിയിൽ കോർത്തുവച്ചു സാമിന് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കാൻ അയാൾ അവളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ആ ഓവർസൈസ് ഷർട്ടിന്റെ തുറന്ന കോളറിലൂടെ അവളുടെ വെളുത്ത തോളുകളും, മുറിവേറ്റെങ്കിലും വശ്യമായ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ വടിവുകളും ആ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

​നതാഷ: