Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

ഒരു ശില്പിയായിരുന്നു.

​ജനാലയ്ക്കൽ ഇരുന്ന ചിത്രത്തിലെ അമലയുടെ മുഖം ഇതെല്ലാം കണ്ടു പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ സാമിന് തോന്നി.

അയാൾ കാലുകളിൽ നിന്നും വിട്ട് ആ ബെഡിൽ നതാഷയ്ക്ക് പിന്നിലായി കുനിഞ്ഞിരുന്നു.

കമഴ്ന്നു കിടന്ന് ഗാഢമായി ഉറങ്ങുന്ന നതാഷയുടെ ഉടൽ ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു ശില്പം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു.

അവളുടെ ഉറക്കത്തിലെ ഓരോ നിശ്വാസവും ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​സാം പതുക്കെ അവളുടെ പാവാടയുടെ അരികുകളിൽ പിടിച്ചു.

വളരെ സാവകാശം അയാൾ അത് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി.

അവളുടെ വെളുത്ത തുടുത്ത തുടകൾ പിന്നിട്ട്, പാവാട മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ നതാഷയുടെ വെളുത്ത ചന്തിപ്പാളികൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

വെളുത്ത ഷഡ്ഡിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ചന്തികൾ ഉരുണ്ട് പൊങ്ങി നിൽക്കുന്നത് സാം ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു.

​അയാൾ തന്റെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ കാല്തുടകളിലൂടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു.

അങ്ങേയറ്റം മൃദുവായ ആ സ്പർശനം പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ ചന്തിപ്പാളികളിൽ അമർന്നു.

സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ഉള്ള ആ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തലുകൾ ഉറക്കത്തിൽ നതാഷ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ കൈവിരലുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മുറുകെ അമരുന്നുണ്ട്.

ശാന്തമായിരുന്ന അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഇടയ്ക്കിടെ താളം മാറുന്നത് സാം ശ്രദ്ധിച്ചു.

നതാഷയുടെ ശരീരത്തിൽ പടരുന്ന തന്റെ വിരലുകളെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ ഉള്ളിൽ പകയുടെ ആ പഴയ തീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മാത്യുവിനോടുള്ള പക തീർക്കാൻ ഒരു കരുവായാണ് അവളെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നതെങ്കിലും, ഈ നിമിഷം അയാൾക്ക് അവളോട് തോന്നിയിരുന്നത് കലർപ്പില്ലാത്ത പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു.

​അയാളുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ ചന്തിപ്പാളികളിൽ നിന്നും പതുക്കെ ആ ഷർട്ടിനു പുറത്തുകൂടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ മുകളിലേക്ക് പാറി നടന്നു.

ഉറക്കത്തിൽ നതാഷ ഒന്ന് പുളഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ സാം ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.

​അയാൾക്ക് സ്വയം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല...

താൻ ഈ പ്രണയിക്കുന്നത് നതാഷയെയാണോ?

അതോ പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ് നഷ്ടപ്പെട്ട അമലയെയാണോ?

ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നതാഷയുടെ ഉടലിൽ അയാൾ കാണുന്നത് അമലയുടെ നിഴലാണോ?

അവളുടെ ഓരോ ചലനവും, ഓരോ ശ്വാസവും അയാൾക്ക് അമലയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

താൻ വരച്ച ചിത്രത്തിലെന്നപോലെ, നതാഷയുടെ ഉടലിനുള്ളിൽ അമലയുടെ ആത്മാവ് കുടിയിരിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക്