Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി.

​സാം ആ ചിത്രത്തിൽ അമലയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

നതാഷയെന്ന ഉടലിനുള്ളിൽ സാം അമലയുടെ ആത്മാവിനെ തിരയുന്ന നിഗൂഢമായ ആ രാത്രി അവിടെ നിശബ്ദമായി.

നതാഷയുടെ ചിണുങ്ങലുകൾ നിലച്ച് അവൾ ബെഡിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

സാമിന്റെ ഓവർസൈസ് ഷർട്ടിൽ, മയക്കത്തിൽ അവളുടെ ശില്പസുന്ദരമായ ശരീരം വശ്യമായി ബെഡിൽ ലയിച്ചു കിടന്നു.

എന്നാൽ സാം ഉറങ്ങിയില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ആവേശം തിളച്ചുമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാൾ തന്റെ ഡ്രോയിംഗ് ബോർഡ് എടുത്ത് ജനാലയ്ക്കൽ വന്നിരുന്നു.

നതാഷയെ വരച്ച ആ സ്കെച്ച് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

ആ ചിത്രം നതാഷയുടെ ശരീരവടിവുകളുടേതായിരുന്നുവെങ്കിലും മുഖം അമലയുടേതായിരുന്നു. അത് മായ്ച്ച് നതാഷയുടെ മുഖം വരയ്ക്കാൻ അയാൾ നിന്നില്ല.

പകരം, അമലയുടെ മുഖം തന്നെ ആ ചിത്രത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.

​സാം തന്റെ വർണ്ണക്കൂട്ടുകളും ബ്രഷുകളും എടുത്ത് ആ ക്യാൻവാസിൽ മാന്ത്രികത തീർക്കാൻ തുടങ്ങി.

വർണ്ണങ്ങളിൽ അമല വീണ്ടും ജീവൻ വെക്കുകയായിരുന്നു.

അയാളുടെ ഓരോ ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കുകളിലും പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപത്തെ ആ ഓർമ്മകളും മാത്യുവിനോടുള്ള പകയും, നതാഷയോടുള്ള പുതിയ സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​ഒരേ സമയം അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നതാഷയുടെ ശരീരത്തിൽ അലഞ്ഞുനടന്നു.

അവളുടെ വെളുത്ത തോളുകൾ, ഉയർന്നു ഉരുണ്ട മാറിടങ്ങൾ,
ആ പാവാടക്ക് അകത്തെ തടിച്ച തുടകൾ..

അതെല്ലാം അയാൾ കണ്ണുകൊണ്ട് വർണ്ണങ്ങളാക്കി തന്റെ മനസ്സിൽ പകർത്തി.

അതേസമയം, അയാളുടെ കൈകൾ ആവേശത്തോടെ അമലയുടെ മുഖത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​നതാഷയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഉതിരുന്ന സൗന്ദര്യത്തെയും, അമലയുടെ മുഖത്തിലെ നിഷ്കളങ്കതയെയും അയാൾ ഒരുമിച്ച് തന്റെ ക്യാൻവാസിലേക്ക്