Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 9 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] [Climax]

അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശാപം പോലെ നിന്റെ ജീവിതം തീരരുത്."

​സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. നതാഷ നോക്കിനിൽക്കെ അയാൾ ആ വളവുകൾ കടന്നു മറഞ്ഞു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ യാത്രയായിരുന്നു അത്.

​മാത്യു ദൂരെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു ആ കാഴ്ച കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പകയും പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. സാം എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുപോയ ഒരു പേമാരി പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

​നതാഷ തളർന്ന് റോഡരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളായിരുന്നു:

​ഒന്ന്, മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന സാമിനെ ഓർത്തുള്ള വിലാപം.

​രണ്ട്, താൻ വഞ്ചിച്ചുവെങ്കിലും തന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന മാത്യുവിലേക്കുള്ള മടക്കം.

​കാടിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സാം പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നതാഷ മന്ത്രിച്ചു,

"യാത്ര പറയുന്നില്ല സാം... എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് നീ നിന്റെ അമലയെ കണ്ടെത്തട്ടെ."

​സാം തന്റെ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മാത്യുവിനും നതാഷയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു അത് തിരിച്ചു വരവില്ലാത്ത ഒരു പോക്കാണെന്ന്.

എങ്കിലും ഹിമാലയത്തിന്റെ മഞ്ഞുമലകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അയാൾ ശാന്തി കണ്ടെത്തുമെന്ന് അവർ പ്രത്യാശിച്ചു.

ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം ​ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ പത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ പേജുകളിൽ ആ വാർത്ത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിനടുത്ത്, വഴിയോരത്തെ ചെറിയൊരു സത്രത്തിൽ ഒരാൾ മരിച്ച നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു.

രേഖകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് സാം ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പാതിവഴിയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് കാൻസർ എന്ന വില്ലൻ അയാളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു.

പക്ഷേ, അയാളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അവിടെയുള്ളവർ പറഞ്ഞു.

​വാർത്തയറിഞ്ഞ മാത്യുവും നതാഷയും ഒട്ടും വൈകിയില്ല.

സാമിനോടുള്ള എല്ലാ പകയും മാത്യുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് നേരത്തെ തന്നെ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

തന്റെ കൈപ്പിഴ കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ട അമലയോടുള്ള പ്രായശ്ചിത്തമായി അയാൾ സാമിനോട് അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.

​സാമിന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം പോലെ തന്നെ, അമലയുടെ അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥലമായ ആ ഹൈറൈഞ്ചിലെ മനോഹരമായ മലഞ്ചെരിവിൽ സാമിനെയും അവർ കിടത്തി.

നിയമപരമായി വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും മാത്യുവും നാതാഷായും മുൻകൈ