Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 9 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] [Climax]

എടുത്ത് ചെയ്തു കൊടുത്തു.

സാമും അമലയും നിത്യനിദ്രയിലാണ്ട ആ മലഞ്ചെരിവിൽ കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ കല്ലറകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ മനസ്സിൽ കഴിഞ്ഞുപോയ കാലം ഒരു സിനിമാചിത്രം പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

​മാത്യു സാവധാനം നതാഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ തിളക്കമില്ലായിരുന്നു, പകരം ആഴമേറിയ ഒരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.

​"ഓർമ്മയുണ്ടോ നതാഷാ... നമ്മൾ അവസാനം ഒപ്പം കണ്ട ആ സിനിമ?"

മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം ആ വിജനതയിൽ മുഴങ്ങി.

​നതാഷ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു. അവരുടെ ഒപ്പമുള്ള കാലത്തെ ഏതോ ഒരു മനോഹരമായ വൈകുന്നേരം അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.

​"അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സിൽ, തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ തെറ്റുകൾ മറന്ന്, പരസ്പരം ക്ഷമിച്ച്, വീണ്ടും ഒരേ പാതയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന നായകനും നായികയും... നീ അന്ന് അത് കണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു,"

മാത്യു തുടർന്നു.

​നതാഷ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ആ കല്ലറകളിലേക്ക് നോക്കി.

"ഓർമ്മയുണ്ട് മാത്യു. അന്ന് ഞാൻ കരുതിയത് സിനിമയിലെ പോലെ എല്ലാ മുറിവുകളും സ്നേഹം കൊണ്ട് ഉണക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ്. പക്ഷേ..."

അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, എന്നിട്ട് മാത്യുവിനെ നേരിട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞു,

"പക്ഷേ എല്ലാ കഥയ്ക്കും ഒരു ഹാപ്പി എൻഡിങ് പ്രതീക്ഷിക്കരുതല്ലോ മാത്യു. ചില കഥകൾ പാതിവഴിയിൽ അവസാനിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതുപോലെ മുറിവേറ്റ അടയാളങ്ങളുമായി ബാക്കിയാവാനോ ഉള്ളതാണ്."

​അവർ രണ്ടുപേരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു.

ആ നോട്ടത്തിൽ ആയിരം വാചകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് കണ്ട സിനിമയിലെ നായകനും നായികയും ഒന്നിച്ചതുപോലെ അവർക്ക് ഇനി ഒന്നിക്കാൻ കഴിയുമോ?

​

ആ കല്ലറകൾക്ക് മുകളിൽ വീണ പൂക്കൾ കാറ്റിൽ ആടുകയായിരുന്നു.

മാത്യുവും നതാഷയും പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം എന്തോ ഒന്ന് അവരെ അകറ്റുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി.

​നതാഷ പറഞ്ഞതുപോലെ, എല്ലാ കഥകളും ശുഭാന്ത്യത്തിൽ അവസാനിക്കാറില്ല.

ചിലത് അവസാനിക്കുന്നത് നിശബ്ദതയിലാണ്.

മാത്യു സാവധാനം അവിടുന്ന് നടന്നു നീങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി.

പക്ഷേ, തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും നതാഷയോടുള്ള പ്രണയവും അതേസമയം അവൾ വരുത്തിയ മുറിവുകളും ഒരേപോലെ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി അവസാനമായി പറഞ്ഞു:

​"നമ്മൾ