Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 9 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] [Climax]

എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു...

പകരം ഞാൻ നിന്നെപ്പോലൊരു പാവത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.

എനിക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൂട്ടി.

പക്ഷേ അവസാനം എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പകയല്ല സ്നേഹമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമെന്ന്."

​നതാഷ ഓടിച്ചെന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"സാം... എങ്ങോട്ടാ ഈ അവസ്ഥയിൽ?"

​സാം മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആ വേട്ടക്കാരന്റെ നിഴൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു.

"ഹിമാലയത്തിലേക്ക്...!!"

​"അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് ബാക്കിയുള്ള ഈ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തണം.

അമലയുടെ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ എനിക്ക് മടങ്ങണം.

നീ മാത്യുവിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കണം നതാഷാ...

അയാൾ നിന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശാപം പോലെ നിന്റെ ജീവിതം തീരരുത്."

​സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. നതാഷ നോക്കിനിൽക്കെ അയാൾ ആ വളവുകൾ കടന്നു മറഞ്ഞു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ യാത്രയായിരുന്നു അത്.

​മാത്യു ദൂരെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു ആ കാഴ്ച കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പകയും പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. സാം എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുപോയ ഒരു പേമാരി പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

​നതാഷ തളർന്ന് റോഡരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളായിരുന്നു:

​ഒന്ന്, മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന സാമിനെ ഓർത്തുള്ള വിലാപം.

​രണ്ട്, താൻ വഞ്ചിച്ചുവെങ്കിലും തന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന മാത്യുവിലേക്കുള്ള മടക്കം.

​കാടിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സാം പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നതാഷ മന്ത്രിച്ചു,

"യാത്ര പറയുന്നില്ല സാം... എവിടെയെങ്കിലും