Chapter Title : സ്വപ്നങ്ങൾ, നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗ കുമാരികൾ 8 [Binoy T]

മകൾ. എന്റെ സ്വന്തം എല്ലാം എല്ലാം. നമുക്കിടയിൽ ഇനിയും ആരും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന ഒരു വിശ്വസം. ആ ഒരു ചേതോവികാരം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും അനുഭവിച്ചു തന്നെ മനസിലാക്കേണ്ട ഒരു അനുഭൂതി. ഈ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ഞാനും എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീണു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് നന്ദുട്ടിയെ ആയിരുന്നു. അവൾ നേരത്തെ ഉണർന്നു പോയിരുന്നു. ലക്ഷ്മി ബെഡ് കോഫിയുമായി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കിടക്കയിൽ തന്നെ ഇരിപ്പായിരുന്നു.

"ഇന്ന് എന്താ പോകാൻ പരിപാടി ഇല്ലേ" ലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു കൊണ്ട് കേറി വന്നു.

"പോണം. മോള് എന്തിയെ? . അവൾ ഇന്നലെ ഇവിടെ ആണോ കിടന്നതു" ഞാൻ അറിയാത്ത പോലെ ലെക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു.

"കള്ളത്തരം ഒന്നും വേണ്ട. അവൾ പാപ്പയോടു ചോദിച്ചിട്ട വന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞാലോ".

അത് കേട്ട് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ഇരുന്നുപോയി. ഇനിയും ലക്ഷ്മിക്ക് വല്ല സംശയവും.

"അതെ എല്ലാത്തിനും വളം വെച്ച് കൊടുക്കാൻ ഒരു പപ്പാ.മോൾ വലുതായി എന്ന് ഒരു വിചാരവും ഇല്ല. ഇപ്പോളും കൊച്ചു കുട്ടി യെന്ന പപ്പയും മോളും വിചാരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നെ".

"വല്ലപ്പോഴും അല്ലെടി" ഞാൻ സാധാരണ പോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു ബാത്റൂമിലേക്കു കേറി. ഇനിയും അവൾക്ക് വല്ല സംശയവും ഉണ്ടോ എന്ന് ഒരു ചിന്ത എന്നെ ചെറുതായി അലട്ടിയിരുന്നു.

അന്ന് പതിവുപോലെ പ്രാതൽ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ലെക്ഷ്മിയെയും നന്ദുട്ടിയെയും കോളേജിൽ ഇറക്കിയിട്ടു ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി.

അന്ന് സാമാന്യം തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ദിവസം ആയിരുന്നതിനാൽ നേരത്തെ ഇറങ്ങാം എന്ന് കരുതി. ഇറങ്ങിയിട്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന്