Chapter Title : തളിരിട്ട മോഹങ്ങൾ 1 [സ്പൾബർ]

നീണ്ടു…

“ഇനിയിത് മുഴുവൻ വായിക്കാതെ ടീച്ചറിത് കീറിക്കളയരുത്…
എനിക്കറിയാം ടീച്ചർ ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ട്… ശരിക്കും പേടിച്ചിട്ടുണ്ട്… എങ്കിലും ഇത് മുഴുവൻ വായിക്കണം…”

വിറക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് വീണ്ടും അവളത് കയ്യിലെടുത്തു..
നീല മഷിയിൽ ഉരുട്ടിയെഴുതിയ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സഞ്ചരിച്ചു.. ഹൃദയവും…

“ഞാനവളെ ആദ്യം കാണുന്നത് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്… നമ്മുടെ സ്കൂളിൽ ആദ്യമായി ജോയിൻ ചെയ്യാൻ വന്നപ്പോ ആദ്യം ഞാൻ കണ്ടത് അവളെയാണ്… ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടതും..
ടീച്ചർ വിശ്വസിക്കുമോന്നറീല...
എനിക്കവളെ കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു… അവൾ വിധവയാണെന്നറിയില്ലായിരുന്നു… ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു…
എന്നിട്ടും… എന്നിട്ടും ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് അവൾക്ക് ഞാൻ ഇരിപ്പിടമൊരുക്കിയത്…
എന്റെ പ്രായം തന്നെയായിരിക്കും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്…
വിധവയാണെന്നും, പ്രായക്കൂടുതൽ ഉണ്ടെന്നും പിന്നീടറിഞ്ഞെങ്കിലും, എല്ലാം മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എനിക്കതിനായില്ല…
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാൻ എനിക്കായില്ല…”

കണ്ണിലൂടെ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് സാവിത്രി അറിയുന്നുണ്ട്… പുറത്ത് മഴ കോരിച്ചൊരിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെയുള്ളിൽ ഉഷ്ണക്കാറ്റടിക്കുകയായിരുന്നു..
ഇരുട്ട് മൂടുന്ന കണ്ണുകൾ വലിച്ച് തുറന്ന് അവൾ വീണ്ടും വായിച്ചു..

“ ടീച്ചർ ഒട്ടുംപേടിക്കണ്ട… മൂന്ന് വർഷം ആരുമറിയാതെ ഞാനിത് ഉള്ളിൽ കൊണ്ട് നടന്നു…
മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ച് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതാണ്…
പക്ഷേ, ഉള്ളിലുള്ളത് അറിയേണ്ട ആൾ അറിയണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി…
പറയാതിരുന്നത് എന്റെ തെറ്റാണ്… ആ മുഖത്ത് നോക്കി അത് പറയാൻ എനിക്കാവില്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ, ഇനിയത് പറയാതെ വയ്യ… എന്റെ ഹൃദയം നീറിപ്പുകയുകയാണ്… മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കണമെങ്കിൽ പോലും ഇതെനിക്ക് തുറന്ന് പറയണം…”

തന്റെ ഹൃദയം ആർദ്രമാകുന്നത് ഞെട്ടലോടെയാണ് സാവിത്രിയറിഞ്ഞത്…

“എനിക്കവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കിപ്പോ വലിയ പ്രതീക്ഷയില്ല…
ഒരുപാടൊരുപാട് പ്രതിബന്ധങ്ങൾ എന്റെയും, അവളുടെയും മുന്നിലുണ്ട്… ഈ ജന്മത്തിലില്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ജന്മത്തിലെങ്കിലും ഒന്നിക്കാൻ കഴിയണം…
അതിന്,എനിക്കിത് തുറന്ന് പറഞ്ഞേ പറ്റൂ…”

സാവിത്രിയുടെ ഹൃദയം പോലും വിറക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഈയൊരവസ്ഥ ജീവിതത്തിലിന്ന് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടേയില്ല…

“ ഇത് പറയാൻ ഞാൻ തെരെഞ്ഞെടുത്ത വഴി ശരിയായില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം…
ചങ്കൂറ്റത്തോടെ മുഖത്ത് നോക്കി പറയണമായിരുന്നു…
മൂന്ന് വർഷം ശ്രമിച്ചിട്ട് എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല…
ഇനി എത്ര വർഷമെടുത്താലും കഴിയുകയുമില്ല…
പക്ഷേ, ഇന്ന് ഞാനവളോടത് പറയും… ഇന്നല്ലെങ്കിൽ ഇതിനി പറയാൻ കഴിയില്ല…”

ആ പേപ്പറവിടെ തീർന്നു…
സാവിത്രി തിടുക്കത്തിൽ അടുത്ത പേപ്പറെടുത്ത് നിവർത്തി..
അവളുടെ മുഖം രക്തമിരച്ച് കയറി ചുവന്ന് തുടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..

അടുത്ത പേപ്പറിലെ ആദ്യത്തെ വരി അവൻ തന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന്, തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, തന്റെ ഭാവം