Chapter Title : തമ്പുരാട്ടി 8 [രാമന്‍]

വളരെ പതിയെയാക്കി ശബ്‌ദം.

“ഹലോ.....” സംശയത്തോടെയുള്ള വിളി “ആദിയല്ലേ...??” ഉമ്മച്ചിപെണ്ണ് തന്നെ. കമ്പിയാക്കുന്ന ആ ശബ്‌ദം എന്നെയാകെ ഒന്നുണർത്തി. കേൾക്കുമ്പോ തന്നെ കുളിരു കോരുന്നു. ഹിബ താത്ത വീട്ടിലുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.അതായിരിക്കും ശബ്‌ദംപതുക്കെയാക്കിയത്.

“ഞാനമ്മയുടെ എടുത്താണ് നസീമത്താ, കാണാതെ വിളിക്കാ..അത്യവശ്യ കാര്യമെന്തേലുമാണോ..ഇല്ലേൽ രാത്രി വിളിച്ചാ മതിയോ ?....”അടുക്കളയുടെ വാതിലിലൂടെ ഊണ് മുറിയിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ വീണ്ടും ഞാൻ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി പറഞ്ഞു.കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അമ്മയിപ്പോ ഇങ്ങട്ട് വരാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്.

“അയ്യോ അല്ലല്ല…അത്യാവശ്യമൊന്നുമല്ല..വെറുതെ വിളിച്ചതാ.. മോന്റെ ഒച്ചയൊന്ന് കേൾക്കാൻ...”എന്റെയുള്ളിൽ നല്ലൊരു സ്നേഹചിരി പൊട്ടി. നസീമതയുടെ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിനോട് എനിക്ക്‌ അടങ്ങാത്ത കൊതിയുണ്ടേലും.അവര് കാണിക്കുന്ന ഇങ്ങനത്തെ സ്നേഹത്തെ എങ്ങനെ ഞാൻ അവോയ്ഡ് ചെയ്യാനാണ്.

നസീമത്തയോട് കൊഞ്ചാനും,സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാനും, പിന്നെയെനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തു വെക്കുന്ന ഉമ്മച്ചി ശരീരത്തിന്റെ വിശേഷം ചോദിക്കാനും മുട്ടി നിൽക്കാണേലും.എന്റെ അമ്മപെണ്ണിന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ നിമിഷം ഇനി എപ്പോ കിട്ടാനാ .അതും ഞാനും അമ്മയും ഒറ്റയ്ക്ക്.

“മോനെ ഞാനെന്നാൽ പിന്നെ വിളിക്കാ...” അമ്മയുണ്ടെന്ന് കേട്ടാപ്പിന്നെ നസീമത്തക്ക് പേടിയാണ്.

“നസീമത്താ..രാത്രി വിളിക്കോ? ഒരു പതിനൊന്നു മണി...” ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടികളെ പോലെ കൊഞ്ചി.അപ്പോഴതാ അടുക്കള ജനലിലൂടെ വീടിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു കാറ്‌ കേറി വരുന്ന വെളിച്ചം.അമ്മായിപ്പോ എഴുന്നേൽക്കും.അടുക്കളയിലേക്ക് വരും.

ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് നസീമത്ത മെല്ലെ ചിരിക്കുന്ന കേട്ടു.

“മോനെന്നെ വിളിച്ചാമ്മതി ..ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം...” ഹോ കമ്പിയായി.എന്തൊരു കൊതിപ്പിക്കുന്ന ശബ്‌ദമാണ് അവർക്ക്.

“എന്റെ നസീമത്താ ഉമ്മാ..ആരൊക്കെയോ വരുന്നുണ്ട്..ഞാൻ വെക്കാട്ടോ..രാത്രി പതിനൊന്നു മണി ഓക്കേ...മറക്കല്ലേ....”

“ഇല്ലല്ലാ ...” ഉറപ്പുള്ള മറുപടി.

“ശെരി” ഞാൻ ഫോൺ വെച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി.അനുഷേച്ചിയല്ല.മുറ്റത്തു കിടക്കുന്ന കാർ സെന്തിലിന്റെ ഫോർറ്റ്യുണറല്ല.

ഫോണും പോക്കട്ടിലിട്ട് ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അമ്മ കഴിച്ച പാത്രവും കൊണ്ട് എഴുന്നേൽക്കാണ്. തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ജനലിലൂടെ അമ്മയ്ക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു കാണും പുറത്തു വന്ന കാറിനെ.

അമ്മയേയും എന്നേയും ഒന്ന് ഒറ്റക്കാക്കാൻ ഒരു തെണ്ടിയും സമ്മതിക്കൂല്ല. എനിക്ക്‌ ദേഷ്യവും വിഷമവും വന്നു. എന്റെ ഇഷ്ടക്കേടുള്ള മുഖവും കൊണ്ട് ഞാൻ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവസാന പിടി ബിരിയാണി അമ്മ വാരികൊണ്ട്  സ്റ്റൂളിൽ നിന്ന് എഴുന്നനേൽക്കായിരുന്നു.

“സ്ഥലത്തിന്റെ