Chapter Title : തമ്പുരാട്ടി 8 [രാമന്‍]

കുത്തിയൊഴുകുന്നു. നല്ല തകർപ്പൻ മഴ.

ഞാനമ്മക്ക് വേണ്ട പ്ലേറ്റും ഗ്ലാസ്സും എടുത്ത് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ . ഊണ് മേശയിൽ കൈ താടിക്ക് കൊടുത്തിരുന്ന് എന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കുന്ന അമ്മ പെണ്ണിനെ കണ്ടു. മുഴുത്ത അമ്മിഞ്ഞ മേശയുടെ മുകളിൽ അമർത്തി വെച്ചത് കണ്ടപ്പോഴും. സ്റ്റൂളിൽ ഇരുന്ന് ശരീരം വളച്ചു മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ഒടുക്കത്തെ ഷേപ്പും കുണ്ടിച്ചന്തവും കൊതിപ്പിച്ചെങ്കിലും. അമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒളുപ്പിച്ചു വെച്ച ചിരിയിലും. തളർത്തുന്ന നോട്ടത്തിലുമാണ് ഞാൻ വീണു പോയത്.

എവിടെയോ വായിച്ചപോലെ. പെണ്ണിന്റെ കണ്ണിലാണ് ബ്ലാക്ക് ഹോളിനെക്കാൾ ഗ്രാവിറ്റേഷണൽ പുള്ള് ഉള്ളതെന്ന്. അതെത്ര ശെരിയാണ്. അമ്മേയെന്നെ മുഴുവനായി ഓരോ നോട്ടം കൊണ്ടും ചിരി കൊണ്ടും വലിച്ചെടുക്കാണ്.

ഞാനൊന്ന് പിരികം കൂർപ്പിച്ചു നോക്കിയപ്പോ കള്ളത്തരം ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലായ ദുഷ്ട ചിരി പെട്ടന്ന് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. വേറേ എങ്ങോട്ടോ നോട്ടം മാറ്റിയൊരു അഭിനയം. നോക്കീല്ലാന്നു പറയുന്ന പോലെ . എന്തൊക്കെ കള്ളത്തരങ്ങളാ! അമ്മയാണ് പോലും. കള്ളി.

തണുപ്പുള്ളോണ്ട് കട്ടൻ ഉണ്ടാക്കാൻ കെറ്റിലിൽ വെള്ളവും വെച്ചു, ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയ അമ്മപെണ്ണിന് പാത്രവുമായി ഞാൻ ചെന്നു. ഇപ്പോ നോട്ടവും .മൈൻഡുമില്ല. എനിക്ക്‌ ചിരി വന്നു പോയി.എന്തോരും പാവം കുഞ്ഞിപെണ്ണാണിപ്പോ.

ഞാനാമുന്നിൽ പാത്രം വെച്ചു കൊടുത്തു. ബിരിയാണി സൂക്ഷിച്ചു കണ്ടെയ്നറിൽ നിന്ന് പാത്രത്തിലേക്കാക്കി. അമ്മയെന്നെ കണ്ണുയർത്തി മെല്ലെ മെല്ലെ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനത് കണ്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല.അച്ചാറും, ചമ്മന്തിയും, സാലഡും, പത്രത്തിന്റെ സൈഡിലാക്കി കൊടുക്കുമ്പോ നല്ല കൊതിപ്പിക്കുന്ന ബിരിയാണി മണം റൂമിലാകെ നിറഞ്ഞു.അമ്മയത് വലിച്ചെടുക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.

“ഓക്കേ...ഇനിയമ്മ കഴിച്ചോ! ഫുൾ കഴിക്കണേ ഞാൻ ചായക്ക് വെള്ളം വെച്ചതാ അതുമെടുത്തു വരാം...” വേഗം പോയി ചായയും എടുത്തു അമ്മയുടെ കൂടെയിരിക്കാൻ കൊതിയായ ഞാൻ അതും പറഞ്ഞു അടുക്കളയിലേക്ക് തിരക്കിട്ടു തിരിഞ്ഞു.

“മോനൂസ്‌ കഴിച്ചതാ....?” ബാക്കിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ഒറ്റ ചോദ്യം. ഞെട്ടിപ്പോയി. ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ ഞാൻ അങ്ങനെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. ആദി, എടാ, നീ എന്നല്ലാതെ അമ്മയെന്നെ മോനൂസേന്ന് ജീവിതത്തിൽ വിളിച്ചു കാണില്ല. ആദ്യായിട്ടാ അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഞാനാ പേര് തന്നെ കേൾക്കുന്നത്.

അതും