Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

തുടങ്ങുകയാണ്.

ഇന്നലെ മരിച്ചവരുടെ വീട്ടിൽ എത്തിയ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു അവൻ. പക്ഷേ ഇന്ന് മുതൽ ഈ വീട്ടിലെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ആളുകളെ നേരിടേണ്ടിവരും. അതാവും കൂടുതൽ പ്രയാസം. അവരുടെ പേരുകൾ പോലും നിശ്ചയമില്ല.

നാല് കാറുകളും പടിപ്പുരയുടെ മുന്നിൽ പൊടി ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് നിർത്തിയപ്പോൾ, ആദിത്യൻ അറിയാതെ അല്പം നിവർന്നുനിന്നു. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത് വേറെയായിരുന്നു. ഇന്നലെ മാത്രം അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും ചിതയിൽ കിടന്നിരുന്നു.

ഇന്ന് ഇവർ എല്ലാവരും ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വരുന്നു. താൻ ഇവിടെ വന്നത് പോലും പലർക്കും ഇഷ്ടമായിരിക്കില്ലെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ കാറുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നവരുടെ മുഖത്ത് അവൻ കണ്ടത് അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല.

ആദ്യം ഇറങ്ങിയത് സാവിത്രി അന്ത്യർജനമായിരുന്നു. അവളുടെ പിന്നാലെ ഹരിദേവന്റെ ഭാര്യ. പിന്നെ ലളിത, മാലിനി, അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ. പിന്നെ ഓരോ കാറുകളിൽ നിന്നുമായി പെൺകുട്ടികൾ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ചിലരുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ കൗതുകം. ചിലരുടേത് ലജ്ജ. ചിലരുടേത് ശരിക്കും സന്തോഷം. ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി ഒരു കാണാതിരുന്ന ബന്ധുവിനെ കാണുന്നതിന്റെ സന്തോഷം.

ആദിത്യന് അത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. അവൻ ഓരോരുത്തരെയും നിരീക്ഷിച്ചുനിന്നു. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ നോട്ടം അഞ്ജനയിൽ പതിഞ്ഞത്.

അവൾ പതുക്കെയാണ് നടക്കുന്നത്. ഇന്നലത്തെ കരച്ചിലിന്റെ പാടുകൾ ഇപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ട്. കണ്ണുകൾ വീർത്തിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. പക്ഷേ അവൾ അവനെ നോക്കുന്ന രീതി കണ്ട നിമിഷം ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും പഴയ കോപം ഉയർന്നു.

അത് സാധാരണ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ നോട്ടമായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം മകനെ നോക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ നോട്ടമായിരുന്നു. അതിൽ ദയയുണ്ടായിരുന്നു. വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്നു. വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു.