Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

സഹോദരിമാരാണ്."

അപർണയും അമൃതയും മുന്നോട്ട് വന്നു. ആദിത്യൻ അവരെയേ നോക്കി. അഞ്ജനയെ അല്ല. അപർണയ്ക്ക് തന്നെക്കാൾ രണ്ട് വയസ്സ് കുറവ്. പതിമൂന്നു വയസ്സ്.

അമൃതയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടും. ഇരുവരുടെയും മുഖം ഇന്നലത്തെ കരച്ചിലിന്റെ അടയാളങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വീർന്ന കണ്ണുകൾ. ചുവന്ന മൂക്ക്. പക്ഷേ ഇരുവരും അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

അപർണ മറ്റുള്ളവരെ വച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഇരുനിറമായിരുന്നു. ഗോതമ്പ് പോലെ. അവന് കണ്ട് പരിചയമുള്ള അന്തർജനങ്ങളുടെ നിറം. ആ ചിരി ആദിത്യനെ അല്പം അസ്വസ്ഥനാക്കി.

കാരണം അത് കൃത്രിമമായിരുന്നില്ല. ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു. അപർണ ആദ്യം പറഞ്ഞു.

"ചേട്ടാ."

ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് അവളെ നോക്കി. പിന്നെ അമൃതയും.

"ചേട്ടാ."

ഇരുവരുടെയും ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സഹോദരനെ കിട്ടിയ സന്തോഷം.

ആദിത്യന്റെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുടുങ്ങി. അവൻ ആ വികാരം പുറത്തുകാണിച്ചില്ല. അഞ്ജന മുൻപിലുണ്ട്. അവൾ കാണരുത്. അവൻ വെറും തലയാട്ടി മാത്രം.

"ഉം."

അപർണയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ഉടനെ വലുതായി. അമൃതയും ചിരിച്ചു. അതുമാത്രം മതിയായിരുന്നു അവർക്കു.

"ഇനി കേശവൻ. നായരേ ഇവിടെവരൂ."

സാവിത്രി പറഞ്ഞു. കാര്യസ്ഥൻ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു.

"പുള്ളീനെ അറിയാം."

ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. കേശവൻ ചിരിച്ചു.

"ഉണ്ണിത്തമ്പുരാനു അറിയാമാവും."

അതുകേട്ട് നന്ദന കണ്ണുരുട്ടി. ആദിത്യൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ ചിരിക്കാതെ പിടിച്ചുനിന്നു. കേശവൻ തുടർന്നു.

"ഇത് എന്റെ ഭാര്യ ബാലാമണി."

മൃദുസ്വഭാവിയായ സ്ത്രീ എഴുന്നേറ്റു.

"ഇത് മകൾ നന്ദന."

നന്ദന എഴുന്നേറ്റു.

പക്ഷേ പ്രണാമമോ വണക്കമോ ഒന്നുമില്ല. വെറും തലകുലുക്കൽ. ആദിത്യൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു. ഈ