Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

നോക്കി. ശേഷം വളരെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങളൊക്കെ ഇന്ന് കണ്ട കാര്യങ്ങൾ ആരോടും പറയരുത്."

കുട്ടികൾ മിണ്ടാതെ കേട്ടു.

"നിങ്ങളുടെ അമ്മമാരോടോ അച്ഛന്മാരോടോ പോലും വേണ്ട."

"പക്ഷേ..." പാർവ്വതി തുടങ്ങി.

"ഇല്ല."

ഇത്തവണ ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു.

"അവിടെ കണ്ടതൊക്കെ മറന്നുകളയുന്നതാണ് നല്ലത്."

അദ്ദേഹം ആദിത്യനെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.

"പ്രത്യേകിച്ച് ആ മുറിയെക്കുറിച്ച്."

കുട്ടികൾ എല്ലാവരും തലകുലുക്കി. അൽപസമയത്തിനുശേഷം അവർ പൂജാമുറിയിലേക്കെത്തി. അവിടെ ആദിത്യന്റെ രണ്ട് അമ്മാവന്മാരും ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ട നിമിഷം അവർ മുന്നോട്ടോടിവന്നു.

"ഉണ്ണീ!"

"എന്താ പറ്റിയത്?"

“അസുഖം എന്തെങ്കിലും?"

അവർ അവന്റെ തോളിലും കൈകളിലും പിടിച്ചു. ആദിത്യന് അതിൽ ചെറിയ ലജ്ജ തോന്നി. ബോധംകെട്ടുവീണത് പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ കുടുംബവും രക്ഷിക്കാൻ വന്നിരിക്കുകയാണ്.

അതിലും വലിയ നാണക്കേട് തനിക്കുണ്ടാകാനില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഇപ്പോൾ താൻ പൂർണ്ണസുഖത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ.

"ഒന്നുമില്ല അമ്മാവാ."

അവൻ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

"അകത്തൊക്കെ വായു കുറവായിരിക്കും."

"വളരെ താഴെയല്ലേ."

"ഓക്സിജൻ കുറവുകാരണമായിരിക്കും."

അമ്മാവന്മാർക്ക് ആ വിശദീകരണം വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നു താൽപര്യം. അവരും ഉടനെ അതുതന്നെ പിടിച്ചെടുത്തു.

"അതുതന്നെയാകും."

"പാവം കുട്ടി."

"രാവിലെ മുതൽ ഓട്ടമല്ലേ."

അവർ അവനെ നടുവിൽ നിർത്തി പതുക്കെ ഇല്ലത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ അവരുടെ കൗതുകം അവസാനിച്ചില്ല.

"അല്ല..." ഒരമ്മാവൻ ചോദിച്ചു.

"ഇത്രയും രഹസ്യമാക്കി വെച്ചിരുന്നത് എന്ത് മുറിയാണത്?"

"ഞങ്ങൾ പോലും അകത്ത് കയറരുതെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ."

"അതെ." മറ്റൊരാൾ പിന്തുണച്ചു.

"അവിടെയെന്താണ് ഉള്ളത്?"

ചോദ്യം ആദ്യം ആദിത്യനോടായിരുന്നു. പിന്നെ ഗൗരിയോടും പാർവ്വതിയോടും മായയോടും. കുട്ടികൾ പരസ്പരം നോക്കി. ആർക്കും മറുപടി പറയാനായില്ല. അതിനുമുമ്പ് തന്നെ ഹരിഹരൻ ഇടപെട്ടു.