Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

ഗാനരീതികളും ആന്തരികാർത്ഥങ്ങളും പഠിച്ചു. യജുർവേദത്തിൽ കൃഷ്ണയജുർവേദപരമ്പരയാണ് മുത്തച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചത്. യാഗക്രമങ്ങളും കർമവിഭാഗങ്ങളും അറിയാം.”

ഹരിഹരൻ ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ കേട്ടിരുന്നു.

ആദിത്യൻ തുടർന്നു.

“വേദാംഗങ്ങളിൽ ശിക്ഷ, വ്യാകരണം, നിരുക്തം, കല്പം എന്നിവയിൽ അടിസ്ഥാനപഠനം കഴിഞ്ഞു. ഛന്ദസ്സും ജ്യോതിഷവും കൂടുതൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സംസ്കൃതം വായിക്കാനും എഴുതാനും കഴിയും.

പഴയ മലയാളലിപികളും ഗ്രന്ഥലിപിയും അറിയാം. കുറച്ചൊക്കെ തമിഴും വായിക്കാം.”

“ജ്യോതിഷം?”

“ഗണിതഭാഗം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജാതകം എഴുതാം. ഗ്രഹനില കണക്കാക്കാം. മുഹൂർത്തനിർണയം ചെയ്യാം. പക്ഷേ ഫലപ്രവചനം നടത്താൻ മുത്തച്ഛൻ ഇതുവരെ അനുവദിച്ചിട്ടില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“കണക്കറിയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം വിധിക്കാൻ പാടില്ലെന്നാണ് പറയാറുള്ളത്. അനുഭവം വേണം.”

ഹരിഹരൻ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി.

“അത് നല്ല ഉപദേശമാണ്. മറ്റെന്ത്?”

“ആയുർവേദത്തിൽ ഔഷധസസ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാം. ചെറിയ മുറിവുകൾക്കും പനിക്കും വിഷബാധയുടെ ആദ്യഘട്ടത്തിനും മരുന്നുണ്ടാക്കാൻ അറിയാം. കളരി അഭ്യസിച്ചിട്ടുണ്ട്. വാൾ, ഉറുമി, കുന്തം—അടിസ്ഥാനമുറകൾ മാത്രം.

ധനുർവിദ്യ കുറച്ചുകൂടി നന്നായി അറിയാം. നീന്താനും കുതിരയോടിക്കാനും കഴിയും.”

“മന്ത്രവിദ്യ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.

“രക്ഷാമന്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗൃഹശുദ്ധി, ദോഷനിവാരണം, സർപ്പവിഷശമനം, ദൃഷ്ടിദോഷപരിഹാരം—അത്തരത്തിലുള്ളവ. ചില യന്ത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനും അറിയാം. പക്ഷേ നിഷിദ്ധപ്രയോഗങ്ങളൊന്നും മുത്തച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.”

“തന്ത്രം?”

“ദേവീപൂജയുടെ അടിസ്ഥാനക്രമങ്ങൾ. ശ്രീചക്രപൂജ നേരിട്ട് ചെയ്യാൻ ഇതുവരെ അനുമതിയില്ല. മുത്തച്ഛൻ ചെയ്യുമ്പോൾ സഹായിക്കാറുണ്ട്. പ്രാണായാമവും ചില ധ്യാനമുറകളും അറിയാം.”

അവൻ പറഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദത നിലനിന്നു. സ്വന്തം പഠനത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ആദ്യമായി മറ്റൊരാളോട് മുഴുവനായി പറയുന്നതുകൊണ്ടാകാം, ആദിത്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിച്ചുവയ്ക്കാനാവാത്ത അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിഹരൻ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“മോശമല്ല,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ആദിത്യന് അത്ര തൃപ്തിയായില്ല. ഇത്രയും പറഞ്ഞതിന്