Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

“മോശമല്ല” എന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾ മാത്രമോ?

ഹരിഹരന്റെ പുഞ്ചിരി അല്പം വലുതായി.

“വളരെ നല്ലതാണ്. നിന്റെ പ്രായത്തിൽ ഇത്രയും പഠിച്ചവർ അപൂർവമാണ്. അച്യുതൻ നിന്നെ കഠിനമായി പരിശീലിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ സംശയമില്ല.”

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“പക്ഷേ നിന്റെ അറിവ് പൂർണമല്ല.”

ആ സംതൃപ്തി ഉടൻ മങ്ങി.

“എന്താണ് കുറവ്?”

“അഥർവവിദ്യ.”

ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.

“അഥർവവേദമോ?”

“അതെ.”

“അത് പഠിക്കേണ്ടെന്ന് മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

“അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”

“മറ്റു വേദങ്ങളിൽനിന്ന് അതിന്റെ സ്വഭാവം വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. രോഗശാന്തിയും സംരക്ഷണവും ഗൃഹജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മന്ത്രങ്ങളും അതിലുണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ മറവിൽ അപകടകരമായ പ്രയോഗങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴികളും തുറക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു.

അത് പഠിക്കുന്നവരിൽ പലരും ശക്തി തേടിപ്പോയി തെറ്റായ വഴിയിലാകുമത്രേ.”

ഹരിഹരൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി കേട്ട് ആദിത്യന്റെ മുഖം ചുവന്നു.

“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?”

“നിന്റെ മുത്തച്ഛനെ ഓർത്തു.”

“മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തമാശ?”

“അച്യുതൻ പഴയകാലം മുതൽ ഇങ്ങനെയാണ്. തനിക്ക് ഭയമുള്ള കാര്യത്തെ അപകടകരമെന്ന് വിളിക്കും. തനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യത്തെ നിഷിദ്ധമെന്ന് വിളിക്കും. സ്വന്തം കൈവശമുള്ള വിജ്ഞാനം മാത്രമാണ് സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതും.”

“മുത്തച്ഛന് ഭയമൊന്നുമില്ല.”

ആദിത്യന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിഷേധവും അഭിമാനവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.

ഹരിഹരൻ അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ കസേരയുടെ ചാരിലേക്ക് പതുക്കെ ചാഞ്ഞു.

“അത് നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”

“അദ്ദേഹം എന്നെ വളർത്തിയതാണ്. പതിനഞ്ചു വർഷമായി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നു.”

“ഞാൻ അച്യുതനെ കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് അറുപതിലേറെ വർഷമായി.”

ഹരിഹരന്റെ സ്വരത്തിൽ പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം പഴയൊരു ഓർമയുടെ ഭാരം മാത്രമായിരുന്നു.

“ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും