Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

നിന്റെ പ്രായത്തിലായിരുന്നപ്പോൾ മുതൽ പരസ്പരം അറിയാം. ഒരേ ഗുരുക്കന്മാരുടെ മുന്നിലിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരേ ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കായി തർക്കിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരേ രാത്രികളിൽ ശ്മശാനങ്ങളിലും കാവുകളിലും ക്ഷേത്രമുറ്റങ്ങളിലും സാധനകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അവന്റെ ധൈര്യവും കഴിവും എനിക്കറിയാം. അതുപോലെ അവന്റെ ഭയങ്ങളും.”

ആദിത്യൻ മുഖം ചുളിച്ചു.

“മുത്തച്ഛനെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറയുന്നത് എനിക്കിഷ്ടമല്ല.”

“അത് നല്ലതാണ്,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “നിന്നെ വളർത്തിയ മനുഷ്യനോടുള്ള വിശ്വസ്തത നിനക്കുണ്ടെന്ന് അതിലൂടെ മനസ്സിലാകുന്നു. പക്ഷേ വിശ്വസ്തതയും അന്ധതയും ഒന്നല്ല. ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അയാൾ പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല.”

“മുത്തച്ഛൻ എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“പറയാതെ വച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ആ വാക്ക് ആദിത്യനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.

ഹരിഹരൻ മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ തമാശയില്ലായിരുന്നു.

“അഥർവവിദ്യയെക്കുറിച്ച് അച്യുതൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് മുഴുവൻ സത്യമല്ല. അത് ഇരുണ്ട പ്രയോഗങ്ങളുടെ പുസ്തകമല്ല. രോഗശാന്തിയും സംരക്ഷണവും മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവവും പ്രകൃതിയിലെ അദൃശ്യമായ ചലനങ്ങളും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിശാലമായൊരു വിജ്ഞാനശാഖയാണ്.

അതിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ അപകടകരമാണ്. പക്ഷേ തീയിലും അപകടമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ തീ ഉപേക്ഷിച്ചോ?”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“വാൾ ഉപയോഗിച്ച് രക്ഷിക്കാം. കൊല്ലുകയും ചെയ്യാം. ഔഷധം രോഗം മാറ്റും. അളവ് തെറ്റിയാൽ വിഷമാകും. വിജ്ഞാനത്തിന്റെ കുറ്റമല്ല അത്. ഉപയോഗിക്കുന്നവന്റെ സ്വഭാവമാണ് അതിനെ നന്മയോ തിന്മയോ ആക്കുന്നത്.”

“മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞത്, അഥർവവിദ്യയിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയവർ പലരും വഴിതെറ്റിയെന്നാണ്.”

“ശരിയാണ്.”

ഹരിഹരന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ സമ്മതം ആദിത്യനെ അതിശയിപ്പിച്ചു.

“അപ്പോൾ?”

“കടലിൽ ഇറങ്ങിയവരിൽ ചിലർ മുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കടൽ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. നീന്താൻ പഠിക്കാതെ ഇറങ്ങുന്നതാണ് അപകടം. സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാതെ അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നതാണ് അതിലും വലിയ അപകടം.”

അദ്ദേഹം അൽപനേരം