Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

“എന്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ?”

“ജീവനെക്കുറിച്ച്. മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച്. മനുഷ്യർ ദൈവങ്ങളെന്ന് വിളിച്ച ചില ജീവികളെക്കുറിച്ച്.”

ആദിത്യന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.

“ദൈവങ്ങളെന്ന് വിളിച്ച ജീവികളോ?”

ഹരിഹരൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ—ഇപ്പോൾ അതിനെ കഥയായി മാത്രം കേൾക്കാൻ.”

അദ്ദേഹം ഇരുന്നിരുന്ന മരക്കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ജനാലയിലൂടെ വന്ന കാറ്റിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ പഴയ താളിയോലകളുടെ ഗന്ധം പടർന്നു. പുറത്തുനിന്ന് ആരുടെയോ മന്ദസ്വരത്തിലുള്ള സംസാരം കേട്ടു.

പിന്നെ അതും അകന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ അവരിരുവരും മാത്രമായി.

“ഈ കഥ കേൾക്കുന്ന സമയത്തേക്ക് ഒരു കാര്യം സങ്കൽപ്പിക്കണം,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “മനുഷ്യരുടെ ഭയത്തിനും ആശങ്കകൾക്കും ആശ്വാസം നൽകുന്നതിനായി അനവധി വിശ്വാസസംവിധാനങ്ങൾ കാലക്രമേണ രൂപപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുക.

അതൊരു അവഹേളനമല്ല. ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന് ഒരു വിളക്ക് ആവശ്യമാണ്. മരണം മുന്നിൽ കാണുന്ന മനുഷ്യന് അതിനപ്പുറം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നൊരു പ്രതീക്ഷയും ആവശ്യമാണ്.

തന്നേക്കാൾ വലിയൊരു ശക്തിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ വിറയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യന് ആ ശക്തിയുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള ഒരു ഭാഷ വേണം. കഥയുടെ പരിധിയിൽ മാത്രം, വിശ്വാസങ്ങൾ ആ ഭാഷകളായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുക.”

“ഏതു വലിയ ശക്തി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.

“അതാണ് നീ അവസാനം വരെ കേൾക്കേണ്ടത്. ചോദ്യം നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിന് നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞാൽ കഥയുടെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടും.”

ആദിത്യന് ആ മറുപടി ഇഷ്ടമായില്ല. എങ്കിലും അവൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.

“വളരെ പണ്ടാണ്,” ഹരിഹരൻ ആരംഭിച്ചു. “മനുഷ്യർ എഴുത്ത് കണ്ടെത്തുന്നതിനും മുമ്പ്. ഇന്നത്തെ രാജ്യങ്ങൾക്കും അതിരുകൾക്കും നഗരങ്ങൾക്കും പേരുകൾക്കും മുമ്പ്. മനുഷ്യർ ചെറുകൂട്ടങ്ങളായി കാടുകളിലും നദീതീരങ്ങളിലും ഗുഹകളിലും ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്. അന്ന് ഈ