Chapter Title : ഹരിഹരം [കത്തനാർ]

അറിയണം.

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

“ചോദിക്കൂ.”

“അച്യുതൻ ഇതൊന്നും നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചുപോലും?”

ആദിത്യൻ ചെറിയൊരു ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം പറഞ്ഞു:

“ഇല്ല.”

അത് പൂർണമായ കള്ളമല്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ന്യായീകരിച്ചു. മുത്തച്ഛൻ വള കൊടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഹരിഹരൻ അസ്വസ്ഥനായി താടിയിൽ വിരലോടിച്ചു.

“അത് വിചിത്രമാണ്.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പതിഞഞ്ചു വയസ്സായി. സാധാരണയായി അവകാശി പതിനെട്ടിലെത്തുമ്പോഴാണ് രഹസ്യം പൂർണമായി കൈമാറുന്നത്. പരിശീലനം അതിനു മുൻപ് തുടങ്ങും. പക്ഷേ വള ഔദ്യോഗികമായി നൽകുന്നത് പതിനെട്ടാം വയസ്സിലാണ്.”

“എന്റെ അച്ഛന് എപ്പോഴാണ് കറുത്ത വള കിട്ടിയത്?”

“പതിനെട്ടാം ജന്മദിനത്തിൽ.”

“അമ്മയ്ക്ക്?”

“അവൾക്കും അതേ പ്രായത്തിൽ.”

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.

“ഇതിനുവേണ്ടിയാണോ അവർ വിവാഹം കഴിച്ചത്?”

ഹരിഹരൻ നേരിട്ട് മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി. ശേഷം പതുക്കെ തലയാട്ടി.

“പ്രധാനമായും.”

ആദിത്യന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“പ്രധാനമായും എന്നുവച്ചാൽ?”

“അവരുടെ വിവാഹത്തിനുപിന്നിൽ കുടുംബങ്ങളുടെ ആലോചനയുണ്ടായിരുന്നു. കറുപ്പിന്റെയും വെളുപ്പിന്റെയും അവകാശികൾ ഒരുമിച്ചാൽ വേട്ട കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാകും. രണ്ടു കുടുംബങ്ങൾക്കിടയിലെ പഴയ വൈരങ്ങളും അവസാനിക്കുമെന്ന് മുതിർന്നവർ കരുതി.”

“അവർക്ക് പരസ്പരം ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”

“ആദ്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“പിന്നെ?”

ഹരിഹരൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

“മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ വളകളുടെ നിയമങ്ങളെക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമാണ്, ഉണ്ണീ. ശക്തികൾ പരസ്പരം തുലനം ചെയ്യാം. മനുഷ്യരുടെ മുറിവുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങനെ പൂർണമാകില്ല.”

“വിവാഹം പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ വളകൾക്ക് എന്തായി?”

“ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം വള കൈവശം വെച്ചു. അവയെ കൈമാറുന്നതുവരെ ഉടമയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ തുടരും.”

“എങ്ങനെ കൈമാറും?”

“ധാരകൻ വളയുടെ സ്വർണത്തട്ടിൽ കൈവയ്ക്കണം. അത് ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന വ്യക്തമായ ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകണം.