Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മനസ്സിന്റെ ശക്തി.

ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു നിർദേശം തള്ളിവിടണം.

വിടൂ.

ഒരൊറ്റ വാക്ക്.

അത് ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടു. പക്ഷേ പുറത്തേക്കു പോകുന്നതിനുമുമ്പ് മഞ്ഞവളയിൽനിന്നുള്ള ശക്തി അതിനെ തകർത്തു.

അവന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ തീ പടർന്നതുപോലെ വേദനിച്ചു.

ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.

“നിന്റെ മനസ്സിന്റെ കളികൾ എന്നോട് വേണ്ട.”

ആദിത്യന്റെ ചെവികളിൽ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് മാത്രം.

ഓരോ മിടിപ്പിനിടയിലും ദൈർഘ്യം കൂടുന്നു.

ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

അവൻ ഹരിഹരന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങളമർത്തി. ഒരു മനുഷ്യനിൽനിന്നും സ്വാഭാവികമായി പുറത്തുവരുന്ന അവസാനത്തെ പ്രതിരോധം. എന്നാൽ വൃദ്ധന്റെ പിടിയിൽ ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല.

“മരിക്കൂ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

മഞ്ഞവളയുടെ വെളിച്ചം ശക്തമായി.

“മരിച്ച് വളകൾ എനിക്കു തരൂ.”

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇരുട്ട് കയറിത്തുടങ്ങി.

ആദ്യം മുറിയുടെ അരികുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പിന്നെ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു മങ്ങിയ വൃത്തമായി. അവസാനം ഹരിഹരന്റെ മുഖവും മഞ്ഞവളയും മാത്രം.

മുത്തച്ഛന്റെ ചിത അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

താനും മരിച്ചാൽ വളകൾ ആധാരത്തട്ടുകളിലേക്ക് മടങ്ങും.

അതാണ് ഹരിഹരന് വേണ്ടത്.

തന്നിൽനിന്ന് ബലമായി വളകൾ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് കൊല്ലണം.

വെളുത്ത വള നീലകണ്ഠത്തെ തട്ടിലേക്കും കറുത്ത വള പുതുശ്ശേരിയിലെ തട്ടിലേക്കും മടങ്ങും. തുടർന്ന് അവയെ സ്വീകരിക്കാൻ മറ്റൊരാളെ തയ്യാറാക്കാം.

പക്ഷേ ഹരിഹരൻ എന്തിനാണ് രണ്ടു വളകളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

മഞ്ഞവള അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹം കാളികയുടെ നിയമം ലംഘിച്ചുകഴിഞ്ഞു.

അതോ പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ ഹരിഹരൻ തന്നെയല്ലേ?

ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ക്ഷയിച്ചു.

കൈകൾ താഴേക്കുവീണു.

ശ്വാസം എടുക്കാനുള്ള ശ്രമവും മന്ദമായി.

അവസാനമായി അവൻ കണ്ടത് ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടിലെ വിജയപുഞ്ചിരിയാണ്.

അടുത്ത