Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

നിമിഷം ഒരു ഭീകരശബ്ദം കേട്ടു.

വേഗത്തിൽ വന്ന ഒരു കാർ മനുഷ്യനെ ഇടിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്നതുപോലെ.

ഹരിഹരന്റെ പിടി പെട്ടെന്ന് അഴിഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം വായുവിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു.

മുറിയുടെ മറുവശത്തുള്ള വലിയ മര അലമാരയിലേക്ക് അതിശക്തമായി ഇടിച്ചു. അലമാരയുടെ വാതിലുകൾ പൊട്ടി തുറന്നു. അകത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളും പാത്രങ്ങളും നിലത്തേക്കു ചിതറി. ഹരിഹരൻ അതിനിടയിലൂടെ താഴേക്കുവീണു.

ആദിത്യനും നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.

അവൻ രണ്ടു കൈകളും കഴുത്തിൽവെച്ച് വായുവിനായി പിടഞ്ഞു.

ആദ്യശ്വാസം അകത്തേക്കു കയറിയപ്പോൾ കഴുത്തിൽ കത്തി കുത്തിയതുപോലെ വേദനിച്ചു. അവൻ ശക്തമായി ചുമച്ചു. വീണ്ടും ശ്വാസമെടുത്തു. വീണ്ടും. കണ്ണുകളിൽനിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകി.

മുറി ചുറ്റിത്തിരിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഹരിഹരൻ അലമാരയ്ക്കരികിൽ കിടക്കുന്നു. തകർന്ന മരക്കഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ ചലിച്ചു. മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം ഇപ്പോഴും അണഞ്ഞിട്ടില്ല.

ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി നിവരാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് തന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്.

സുമലത.

അവൾ എപ്പോഴാണ് മുറിയിൽ കടന്നതെന്ന് അവനറിയില്ല.

അവളുടെ വലതുകൈ മുന്നോട്ടു നീട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ നേർത്ത സ്വർണപ്രകാശം ചലിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ വളയൊന്നും കാണാനില്ല.

ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നീങ്ങി.

സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ മാറിയിരുന്നു.

കൃഷ്ണമണിക്കു ചുറ്റും ഉരുകിയ സ്വർണംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു വൃത്തം. ആ പ്രകാശം മനുഷ്യന്റേതല്ലായിരുന്നു. നിലവിളക്കിന്റെ പ്രതിഫലനവുമല്ല. അതിനുള്ളിൽ സ്വന്തം ജീവനും സ്വന്തം ക്രോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ പൂർണമായി സ്വർണനിറത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.

“ശ്വാസം പതുക്കെ എടുക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു.

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ ചുമയ്ക്കിടയിൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അത്... ചെറുമുത്തച്ഛൻ...”

“അറിയാം.”

സുമലത അവനിൽനിന്ന് ദൃഷ്ടി മാറ്റാതെ പറഞ്ഞു.