Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“പക്ഷേ അവിടെ കിടക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ ഹരിഹരൻ തിരുമേനി മാത്രമല്ല.”

അലമാരയ്ക്കരികിൽനിന്ന് മരം പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു.

ഹരിഹരൻ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കുകയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല അസ്വാഭാവികമായൊരു കോണിലേക്ക് ചരിഞ്ഞിരുന്നു. അത്തരമൊരു ആഘാതത്തിൽ സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്ത് ഒടിയേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹം രണ്ടു കൈകളും നിലത്തൂന്നി മുട്ടുകുത്തി. പിന്നെ മുഖമുയർത്തി.

മഞ്ഞവള കൂടുതൽ ശക്തമായി ജ്വലിച്ചു.

“നീ,” അദ്ദേഹം മുറുമുറുത്തു.

സുമലത ആദിത്യന്റെ മുന്നിലേക്കു മാറിനിന്നു.

“അവനെ വീണ്ടും തൊടരുത്.”

ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടുകൾ പുഞ്ചിരിയിലേക്ക് വളഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എന്തുചെയ്യാനാകും, സുമലതേ? പുതുശ്ശേരിയിലെ വേട്ടപ്പട്ടി.”

“കാണിച്ചുതരാം.”

ആദിത്യൻ നിലത്തിരുന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ ആറു വളകളുടെ നിറങ്ങളിൽ സ്വർണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വെളുപ്പ്.

കറുപ്പ്.

പച്ച.

മഞ്ഞ.

നീല.

ചുവപ്പ്.

പിന്നെ സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിക്കുന്നത് എന്താണ്?

അവൾ വളകളുടെ ധാരകയല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഈ ശക്തി എവിടെനിന്നു ലഭിച്ചു?

അവളാണ് ഹരിഹരനെ മുറിയുടെ മറുവശത്തേക്ക് തെറിപ്പിച്ചതെങ്കിൽ, മനുഷ്യശരീരത്തിന് അസാധ്യമായ ആ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം എന്താണ്?

സുമലത പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി. അവളുടെ നഖങ്ങൾ കൂർത്തിരുന്നു.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചം കാർന്നുതിന്നുന്ന ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി.

ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഒരു പരിഹാസപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അലമാരയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതിന്റെ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഴുത്ത് അസ്വാഭാവികമായി ചരിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കൈകൊണ്ട് മുഖത്തിന്റെ വശത്ത് പിടിച്ച് അദ്ദേഹം അതു നേരെയാക്കി. അപ്പോൾ ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പ് ഒടിയുന്നതുപോലെ ചെറിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ വീണ്ടും നിവർന്നുനിന്നു.

വലതുകൈയിലെ മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തിലെ ഓരോ