Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ആദ്യത്തെ പ്രഹരം അവൾ തടഞ്ഞു.

രണ്ടാമത്തേത് ഒഴിഞ്ഞു.

മൂന്നാമത്തേത് പിടിച്ചുവഴിതിരിച്ചു.

നാലാമത്തെ പ്രഹരം അവളുടെ വാരിയെല്ലുകളിൽ പതിച്ചു.

സുമലതയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

അവൾ പിന്നോട്ടുവീണു.

എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഹരിഹരൻ അവളുടെമേൽ ചാടിവീണു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുട്ടുകൾ അവളുടെ രണ്ടു കൈകളെയും നിലത്തുറപ്പിച്ചു. ഒരു കൈകൊണ്ട് കഴുത്തിൽ അമർത്തി. മറ്റേ കൈ ഉയർത്തി.

മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം മുഴുവൻ ആ കൈയിലേക്ക് ഒഴുകി.

വിരലുകൾക്കുചുറ്റും തീപോലെയുള്ള ഊർജം ചുറ്റിക്കറങ്ങി.

“ലൂപിന്റെ ഹൃദയം മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ മിടിക്കും,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ സുമലതയുടെ നെഞ്ചിനു മുകളിൽ നിന്നു.

“പക്ഷേ അത് നിലച്ചാൽ രണ്ടിനും ഒരേ അന്ത്യം.”

സുമലത ശരീരം തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ഹരിഹരന്റെ ഭാരം അനങ്ങുകയില്ല.

അവൾ കൈകൾ വിടുവിക്കാൻ നോക്കി.

മഞ്ഞവളയുടെ ശക്തി അവളുടെ പേശികളെ തളർത്തി.

ആദ്യമായി അവളുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളിൽ ഭയം തെളിഞ്ഞു.

താൻ തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്തോ?

ഹരിഹരനെ ആദ്യമായി അലമാരയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ നിമിഷം ആദിത്യനെയും എടുത്ത് ഓടാമായിരുന്നു. മേൽനിലയുടെ ജനാലയിലൂടെ താഴേക്കു ചാടിയാലും രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു. തന്റെ വേഗത്തിൽ ഹരിഹരന് ഉടനെ പിന്തുടരാൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല.

പക്ഷേ അവൾ പോരാടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

മഞ്ഞവള തിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷ.

ഇപ്പോൾ ആ തീരുമാനത്തിന് ജീവൻകൊടുക്കേണ്ടിവരുമോ?

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഹരിദേവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തെ അവസാനമായി കണ്ട രാത്രി.

പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.

“ഞാൻ മടങ്ങിവന്നില്ലെങ്കിൽ ആദിത്യനെ സംരക്ഷിക്കണം.”

അപ്പോൾ അതിനെ ഒരു സാധാരണ മുന്നറിയിപ്പായി മാത്രമാണ് കരുതിയത്.

ഇപ്പോൾ അതിന്റെ അർഥം മനസ്സിലായി.

സുമലത ആദിത്യനെ നോക്കി.

അവൻ മുറിയുടെ മറുവശത്ത് നിൽക്കുന്നു.

കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മാനസികപ്രയോഗത്തിന്റെ