Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പറഞ്ഞു.”

“അതുകൊണ്ടാണോ നിനക്കു കുറ്റബോധം?”

അവൻ തല ഉയർത്തി.

“എനിക്ക് കുറ്റബോധമില്ല.”

“ഉണ്ട്.”

സാവിത്രി അവന്റെ കവിളിൽ കൈവെച്ചു.

“നീ പോയില്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ജീവിച്ചേനേ എന്ന് നിന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ട്. നീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാമായിരുന്നുവെന്നും.”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

സത്യം അതിലും കഠിനമായിരുന്നു.

വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ മുത്തച്ഛനെ സുഖപ്പെടുത്താനാകുമായിരുന്നോ?

അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിനുമുൻപ് തന്റെ സമീപത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ മരണത്തെ തടയാമായിരുന്നോ?

അല്ലെങ്കിൽ ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂന്ന് മാസം നേരത്തേ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നോ?

“നമുക്ക് എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാനാവില്ല, ഉണ്ണീ,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ അരികിലുണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ടുപോലും ഒന്നും മാറില്ല. അതുകൊണ്ട് നീ നിന്നെത്തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്.”

“മുത്തച്ഛൻ എങ്ങനെ മരിച്ചു എന്ന് വ്യക്തമായി അറിയാമോ?”

സാവിത്രിയുടെ കൈ നിമിഷനേരം നിശ്ചലമായി.

“ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞത് ഹൃദയാഘാതമെന്നാണ്. പുലർച്ചെ പൂജാമുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ.”

“അദ്ദേഹത്തിന് മുമ്പ് എന്തെങ്കിലും അസുഖമുണ്ടായിരുന്നോ?”

“വയസ്സിന്റെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വലിയ അസുഖം എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“ആരെങ്കിലും അടുത്തുണ്ടായിരുന്നോ?”

“ഗോവിന്ദൻ. പക്ഷേ അദ്ദേഹം അകത്തു കയറുമ്പോഴേക്കും അച്യുതന്റെ ബോധം പോയിരുന്നു.”

ആദിത്യൻ അതു മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

സാവിത്രി അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം അന്വേഷിച്ച് മനസ്സ് കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കുറച്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞ് നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെ കാര്യങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്താം. നിനക്ക് അവിടെ പോകണമെങ്കിൽ ഞാൻ തടയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല.”

“ശരി.”

അവൻ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ സമ്മതിക്കുമെന്ന് സാവിത്രി പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലെന്ന് തോന്നി.

“നിനക്കു വേറൊരു കാര്യം പറയാനാണ് വിളിച്ചത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എന്താ?”

“സുമ ഇന്നലെ എന്നോടു സംസാരിച്ചു.”

ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിമിഷനേരം മാറി.